Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο VII

 Γράμμα της Λένας Χ. Δημητριάδου από τη Θεσσαλονίκη

Τράβηξε για την περιφερειακή λεωφόρο με τα δέντρα

    Δημοσιεύουμε σήμερα το 7ο κεφάλαιο του συλλογικού μας μυθιστορήματος "Χορογραφία... για πέντε"

    “Ώστε λοιπόν, Στεργιάνα Τόσκα”, ψιθύρισε ο αστυνόμος κι άρχισε να τρίβει το μούτρο του. Ήταν αξύριστος εδώ και δύο μέρες. Αυτές οι συμπτώσεις και τα απανωτά στοιχεία τον έκαναν να τρελαίνεται.

    Το κεφάλι του θύματος με τη σφαίρα, του είχε γίνει εμμονή. Δούλευε ακόμα με μολύβι και χαρτί.

    “Έχουμε και λέμε”, μουρμούρισε στον Άλκη, αλλά μάλλον μιλούσε στον εαυτό του. Πήρε μια κόλα αναφοράς με ρίγες, το μισοφαγωμένο του μολύβι καλά ξυμένο και σημείωσε:

Κουβέντες των τρελών

 Γράμμα του Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας

Παράξενο θα ήτανε μαζί μου αν συμφωνούσες

Κι αν τα λόγια των πολλών εύκολα τα ξεχνούσες

Αυτά που καθορίζουνε πως θα 'πρεπε να ζήσεις

Και λένε αυτά που κέρδισες στην άκρη να τ' αφήσεις

Καλεσμένη στη γιορτή μου

 Γράμμα της Λένας Χ. Δημητριάδου από τη Θεσσαλονίκη

    Εισήγηση της Λένας Χ. Δημητριάδου στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου της "Το καροτσάκι στον Αλιάκμονα", στις 15/6/2022, στη Σάλα της Ελιάς στη Βέροια

    Σήμερα νιώθω πως είναι μια γιορτή, όπου είμαι εγώ η καλεσμένη. Με υποδέχεται η πόλη μας, οι συμμαθήτριες και οι συμμαθητές μου από Δημοτικό και Γυμνάσιο, οι φίλες και οι φίλοι μου. Και είναι σαν να μου ανταποδίδουν την αγάπη που φύλαξα βαθιά μέσα στην καρδιά μου όλο αυτό τον καιρό.

    Για δώρο παραδίδω το «Καροτσάκι στον Αλιάκμονα» στην πόλη στην οποία ουσιαστικά γράφτηκε. Το Καροτσάκι και οι ιστορίες του στριφογύριζαν στο μυαλό και την ψυχή μου για πολλά χρόνια. Κι όταν άρχισα να ξαναζώ την παιδική μου ηλικία μέσα από την κόρη μου, ιστορίες άρχιζαν να χαράζονται σε μπλοκ συνεδρίων στις κρύες σάλες αεροδρομίων και τις ζέσταναν. Ονειρευόμουν να γίνουν ένα βιβλίο - δώρο για τη μικρή μου κόρη. Όμως τα ταξίδια μειώθηκαν, κι οι σημειώσεις έμειναν ξεχασμένες σε ένα συρτάρι.

Ο αναγνώστης είναι πιο κερδισμένος

 Γράμμα του Ηλία Τσέχου από το Γιαννακοχώρι Ημαθίας

   

    Εισήγηση του Ηλία Τσέχου στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου της Λένας Χ. Δημητριάδου "Το καροτσάκι στον Αλιάκμονα", στις 15/6/2022, στη Σάλα της Ελιάς στη Βέροια

    Δεν έχω διαβάσει τόσο εύκολα ένα βιβλίο και τόσο δύσκολα να γράψω γι΄ αυτό, από της Λένας Χ. Δημητριάδου ''Το Καροτσάκι στον Αλιάκμονα''! Θες, έπρεπε να γίνω η δεκαετία του 60΄ στην Ελλάδα, θες, έπρεπε να γεννηθώ στη Βέροια αυτήν την περίοδο, με τους δρόμους της, τις εκκλησίες, τα σχολεία, τα γυμνάσιά της, τα ποτάμια, τα ρυάκια, όπως ήταν μισό αιώνα πριν, θες, δε θες, έπρεπε, να καθίσεις με τις συμμαθήτριές της, τις απειροαρίθμητες από τάξη σε τάξη, να πάρεις θέση στα θρανία μ΄ αυτές, να πάρεις θέση στα μπαλκόνια των σπιτιών με τις φίλες της, να τιμωρηθείς από τους διδασκάλους για τις αταξίες της πρωταγωνίστριας του βιβλίου, να φορτωθείς ονοματεπώνυμα δασκάλων του σχολείου και ονοματεπώνυμα καθηγητών του γυμνασίου, καλών, κακών, μετρίων... τρανεύοντας έτσι η Λένα, ανέμελα, κωμικά, ανήσυχα, σκοτεινά, τραγικά, από μικρούλα φορώντας γυαλιά να ξεθολώνει ο κόσμος, το περιβάλλον, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο μαθηματικός Ναουσαίος Τολούδης, που τον είχα κι εγώ καθηγητή δύο χρόνια στο Λάππειο Γυμνάσιο Νάουσας, ενθυμούμενος εκείνη την εποχή την μεγάλη εξέλιξη του ξενιτεμού στις Γερμανίες!

Χωρίς πηδάλιο

 Γράμμα του Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας

Τη λύτρωση που αναζητάς ποτέ δεν θα τη βρεις

Στους θολωμένους του μυαλού σου δρόμους

Τα δύσκολα που έζησες δεν θα μπορείς να πεις

Είναι το βάρος φοβερό για τους σκυφτούς σου ώμους

Τατού!

 Γράμμα του Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας

Λουλούδι που αγάπησα κι ήταν ανθισμένο

Ένα απλό τριαντάφυλλο που ήταν συνηθισμένο

Αυτό όμως δεν μύριζε κι ήταν ζωγραφισμένο

Τατού στον ώμο κοπελιάς όμορφα Γραμμένο

Η τελευταία μέρα στο σχολείο

 Γράμμα του Παντελή Γουλάρα από το Δουβλίνο

    Εισήγηση του Παντελή Γουλάρα στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου της Λένας Χ. Δημητριάδου, στις 15/6/2022,στη Σάλα της Ελιάς στη Βέροια.

    Δεν είχε πάει ακόμα 8 η ώρα το πρωί, όταν ο Θεολόγος χτύπησε την πόρτα μου. Άντε ρε Παντελή, ακόμα δεν ετοιμάστηκες. Τελευταία μέρα σήμερα. Φορούσε τη στολή της παρέλασης σύμφωνα με τις οδηγίες του δάσκαλού μας από την προηγουμένη. Όσο με περίμενε στην πόρτα, ετοιμάστηκα στα γρήγορα κι εγώ και βρεθήκαμε στο δρόμο.