Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο XVII

 Γράφει η Άρτεμις Καλογήρου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XVII

    Η Φρόσω δεν μίλησε σε όλη τη διαδρομή της επιστροφής. Τα φώτα της πόλης άρχισαν να φαίνονται στο βάθος, όμως εκείνη δεν τα πρόσεχε. Είχε κολλήσει το βλέμμα της στο παρμπρίζ και ξανάφερνε στο μυαλό της τη σκηνή της αποθήκης, προσπαθώντας να βρει κάποια λογική εξήγηση. Μήπως το λιγοστό φως την είχε ξεγελάσει; Μήπως ο δεμένος άνδρας έμοιαζε απλώς πολύ στον Άλκη; Όσο όμως ξαναθυμόταν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, τόσο βεβαιωνόταν ότι δεν είχε κάνει λάθος. Η ομοιότητα δεν ήταν απλώς μεγάλη. Ήταν ανατριχιαστική.

Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο XVI

 

Εισαγωγή

Του Παντελή Γουλάρα

    Στις 25 Ιανουαρίου του 2022, πέντε συνεργάτες του “Στείλε μου Γράμμα...”, εγώ, η Λένα Δημητριάδου, η Άρτεμις Καλογήρου, ο Ανδρέας Μαρολαχάκης και η Ανατολή Μελίδου, ξεκινήσαμε να γράφουμε ένα συνεργατικό μυθιστόρημα. Ήταν ένα πείραμα. Έγραψε ο πρώτος και κανένας δεν ήξερε τι θα γράψει ο επόμενος παρά μόνο όταν το είχε τελειώσει. Είχαμε αποφασίσει να γράψουμε από 5 κεφάλαια ο καθένας και να ολοκληρωθεί στα 25 κεφάλαια. Αυτός ο συνδυασμός του 5 (5 συγγραφείς, 5Χ5 κεφάλαια) μας οδήγησε να δώσουμε στο μυθιστόρημα τον τίτλο “Χορογραφία... για πέντε”.

    Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2024, άλλοτε με καθυστερήσεις και άλλοτε πιο σύντομα και μέσα από την προσωπική του πορεία ο καθένας μας, με τα εμπόδιά μας, με τα ψυχολογικά μας, καταφέραμε να ολοκληρώσουμε τα 15 πρώτα κεφάλαια. Λίγους μήνες μετά και αφού είχε παραδώσει το 15ο κεφάλαιο, η αγαπημένη μας φίλη και συνεργάτις Ανατολή Μελίδου, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Η Ανατολή μας, ένας άνθρωπος υπέροχος, Πάντα χαμογελαστή, πάντα πρόθυμη, πάντα δοτική. Νιώσαμε όλοι συγκλονισμένοι. Μας φαίνονταν απίστευτο, τόσο που όλοι αναρρωτηθήκαμε αν άξιζε τον κόπο να συνεχίσουμε, αυτή μας την προσπάθεια.

Χορογραφία... για πέντε. Ενότητα 3η (Κεφάλαια XI έως XV)

Γράμμα των Παντελή Γουλάρα από τη Βέροια, Λένας Δημητριάδου από τη Θεσσαλονίκη, Άρτεμης Καλογήρου από το Λιτόχωρο Πιερίας, Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας και Ανατολής Μελίδου από τη Θεσσαλονίκη

Ήταν την νύχτα που έπεσε το τείχος

Κεφάλαιο ΧΙ

Η πρόσκληση που ήρθε με το email ήταν ξερή, στεγνή, απρόσωπη. Δυο γραμμούλες όλες κι όλες. “Καλείται ο Διοικητής...” Ο Διοικητής; Ούτε καν με το όνομα;

    Συνέχισε το διάβασμα “όπως προσέλθει στο Γραφείου του Υπουργού την Παρασκευή...” Άντε πάλι. Παρασκευή είναι αύριο. Πότε να ετοιμαστεί, πότε να ταξιδέψει; Αύριο λοιπόν έπρεπε βρίσκεται στο Υπουργείο. Τι ώρα γράφει; Στη 1.30μμ. “Εντάξει, νομίζω ότι προλαβαίνω” σκέφτηκε.

    Ξανακοίταξε την πρόσκληση. Επάνω-επάνω με κεφαλαία γράμματα: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΥΠΟΥΡΓΟΥ. Μετά η διεύθυνση, Λεωφόρος Κατεχάκη. Στη συνέχεια η ημερομηνία. Στο κάτω μέρος δεξιά σφραγίδα και υπογραφή. Γαβριήλ Ασημακόπουλος, Υπουργός.

Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο XV

 Γράμμα της Ανατολής Μελίδου από τη Θεσσαλονίκη

Κρατούσαν από μια φέτα καρπούζι στο χέρι

    Συνεχίζουμε σήμερα με το 15ο Κεφάλαιο του συλλογικού μας μυθιστορήματος "Χορογραφία... για πέντε".

    Ο αστυνόμος νόμιζε πως βρισκόταν ακόμη υπό την επήρεια των φαρμάκων. Την είχε τόσο ονειρευτεί αυτήν την στιγμή, την είχε τόσο φαντασιωθεί, που δεν μπορούσε να καταλάβει αν αυτό που ζούσε ήταν αλήθεια ή ψέμα. Έκλεισε τα μάτια, συγκεντρώσου Γιώργο, είπε στον εαυτό του, συγκεντρώσου, μήπως άρχισες να τρελαίνεσαι; Πήρε βαθιές ανάσες. Έκλεισε τα μάτια ακόμη πιο σφιχτά. Το χάδι όμως στο μάγουλο ήταν αληθινό, η μυρωδιά των τριαντάφυλλων, το ξεχασμένο άρωμα.

Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο XIV

 Γράμμα του Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας

Άρχισε να χάνει σημαντικά ποσά

    Συνεχίζουμε σήμερα με το 14ο Κεφάλαιο του συλλογικού μας μυθιστορήματος "Χορογραφία... για πέντε".

    Η Φρόσω ένιωθε προβληματισμένη από τη συμπεριφορά του Άλκη. Ένιωθε, πως πολλές ενέργειές του, ξέφευγαν κατά πολύ από το πρωτόκολλο που επέβαλλε η υπηρεσία σε παρόμοιες περιπτώσεις. Είχε αντιληφθεί κάποια περίεργα βλέμματα ανάμεσα στον συνάδελφό της και την Ανδρονίκη. Ήξερε πολύ καλά πως δεν είχε δει ούτε είχε αντιληφθεί κάτι χειροπιαστό, απλά ήταν όλα αποτέλεσμα ενός γυναικείου ενστίκτου, που πάντα του έδινε σημασία και το αξιολογούσε αναλόγως των περιστάσεων. Αποφάσισε να κρατήσει τις επιφυλάξεις και τους προβληματισμούς της για τον εαυτό της, προς το παρόν, και να τους αξιολογήσει αναλόγως των εξελίξεων. Αισθανόταν πολύ άσχημα με τις υποψίες που είχε για έναν συνάδελφό της, χωρίς να έχει στην ουσία τίποτα χειροπιαστό. Θυμήθηκε τα μαθήματα στη σχολή της αστυνομίας και τον καθηγητή της εγκληματολογίας που επανειλημμένως τους τόνιζε πως δεν υπάρχει κανείς που θα μπορούσε να είναι υπεράνω υποψίας.

Δουβλινέζοι του 21ου αιώνα: Ένας γέρος 90 χρονών

 Γράμμα του Παντελή Γουλάρα από το Δουβλίνο

    Δεν είχε πάει ακόμα εφτά το πρωί, όταν εμφανίστηκε στην είσοδο του εστιατορίου, γνωστού κεντρικού ξενοδοχείου για να πάρει το πρωινό του όπως και κάποιοι άλλοι πελάτες. Ευθυτενής παρά τα 90 του χρόνια, στο ύψος μέτριος προς ψηλός. Μάλλον περίμενα να είναι ψηλότερος αλλά ως γνωστόν η ηλικία έχει επιπτώσεις και στο ύψος. Ντυμένος άψογα, όπως πάντα στις ταινίες του, ανοιχτό γκρι προς γαλάζιο κουστούμι, ελάχιστα θυμίζοντας κάτι από τον αψεγάδιαστο Άλφρεντ Πένιγουορθ του “Σκοτεινού Ιππότη”. Σήμα κατατεθέν τα γυαλιά με τον ασημένιο σκελετό, παρ' όλ' αυτά εντελώς διακριτικά.

Δουβλινέζοι του 21ου αιώνα: Η συνέντευξη

 Γράμμα του Παντελή Γουλάρα από το Δουβλίνο

Πέρασε στη βόρεια όχθη από τη γέφυρα Ο'Κόνελ

    Οι πρώτες ακτίνες του ζεστού Σεπτεμβριάτικου ήλιου κατευθύνθηκαν στο πρόσωπό της και το φώτισαν. Άνοιξε τα μάτια της και γύρισε αλλού το βλέμμα της για να αποφύγει το δυνατό φως. Ανακάθισε στο στρώμα της. Έπρεπε να βιαστεί. Να ετοιμαστεί στα γρήγορα. Η συνέντευξη είναι για σήμερα. Δεν θα πρέπει να αργήσει. Πήρε το καθρεφτάκι της και κοίταξε το πρόσωπό της. Παρά της αρκετές ώρες ύπνου, φαινόταν κουρασμένο. Φορτωμένο από τις ταλαιπωρίες των τελευταίων ημερών.