Γράφει η Άρτεμις Καλογήρου
ΚΕΦΑΛΑΙΟ XVII
Η Φρόσω δεν μίλησε σε όλη τη διαδρομή της επιστροφής. Τα φώτα της πόλης άρχισαν να φαίνονται στο βάθος, όμως εκείνη δεν τα πρόσεχε. Είχε κολλήσει το βλέμμα της στο παρμπρίζ και ξανάφερνε στο μυαλό της τη σκηνή της αποθήκης, προσπαθώντας να βρει κάποια λογική εξήγηση. Μήπως το λιγοστό φως την είχε ξεγελάσει; Μήπως ο δεμένος άνδρας έμοιαζε απλώς πολύ στον Άλκη; Όσο όμως ξαναθυμόταν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, τόσο βεβαιωνόταν ότι δεν είχε κάνει λάθος. Η ομοιότητα δεν ήταν απλώς μεγάλη. Ήταν ανατριχιαστική.
Η Φρόσω δεν μίλησε σε όλη τη διαδρομή της επιστροφής. Ο Ίκαρος δυο-τρεις φορές γύρισε και την κοίταξε, αλλά δεν τόλμησε να ρωτήσει. Την ήξερε. Όταν έσφιγγε έτσι τα χείλη της, καλύτερα να την αφήσεις να βάλει πρώτα σε τάξη το μυαλό της. Δύο Άλκηδες. Αυτό μόνο στριφογύριζε στο κεφάλι της. Ο ένας όρθιος, ελεύθερος, να μιλάει σαν αφεντικό. Ο άλλος δεμένος χειροπόδαρα στο πάτωμα. Ίδιο πρόσωπο. Ίδια μαλλιά. Ίδιο σώμα. Σαν κάποιος να είχε βάλει έναν καθρέφτη ανάμεσά τους. «Σταμάτα εδώ», είπε ξαφνικά. Ο Ίκαρος πάτησε φρένο. «Τι έγινε;» «Τίποτα. Και αυτό ακριβώς θα θυμάσαι. Τίποτα δεν έγινε απόψε. Δεν ακολουθήσαμε κανέναν, δεν πήγαμε πουθενά και δεν είδες τίποτα». «Μα εγώ πράγματι δεν είδα τίποτα». Η Φρόσω τον κοίταξε. «Ακόμα καλύτερα». Κατέβηκε από το αυτοκίνητο και άρχισε να περπατάει γρήγορα. Έπρεπε να βρει τον Αστυνόμο. Όχι αύριο. Τώρα.
--//--
Ο Γιώργος είχε επιστρέψει στο διαμέρισμά του κουρασμένος, αλλά ύπνος δεν υπήρχε περίπτωση να τον πάρει. Έφτιαξε έναν καφέ, παρότι η ώρα δεν το δικαιολογούσε, άνοιξε το παράθυρο και έμεινε για λίγο να κοιτάζει τον δρόμο. Η πόλη είχε ησυχάσει. Πάντα του άρεσαν αυτές οι ώρες, όταν τα πάντα έμοιαζαν ακίνητα και μπορούσε να ακούσει καθαρότερα τις σκέψεις του. Μόνο που απόψε οι σκέψεις του έκαναν περισσότερο θόρυβο από την πόλη.
Ο Γιώργος είχε απλώσει πάνω στο τραπέζι δύο χαρτιά. Το πρώτο ήταν η λίστα του Ρικάρντο. Το δεύτερο, ένα πρόχειρο σημείωμα που είχε γράψει ο ίδιος ακούγοντας την κασέτα του Μεσούτ Οσμάνογλου. Τα ονόματα σχεδόν ταυτίζονταν. Ένα μόνο τον βασάνιζε περισσότερο από όλα. Ένα όνομα που δεν ήθελε να δεχτεί. Το διάβαζε, το ξαναδιάβαζε και κάθε φορά έψαχνε να βρει κάποια εξήγηση που θα το έβγαζε από τη λίστα. Το κουδούνι χτύπησε απότομα. Άνοιξε και βρήκε μπροστά του τη Φρόσω λαχανιασμένη. «Πρέπει να μιλήσουμε». «Τέτοια ώρα;» «Τώρα». Την άφησε να περάσει. Η Φρόσω δεν κάθισε. «Υπάρχουν δύο Άλκηδες». Ο Αστυνόμος την κοίταξε χωρίς να μιλήσει. «Τι είπες;» Του διηγήθηκε όσα είχε δει στην αποθήκη. Χωρίς υπερβολές, χωρίς συμπεράσματα. Μόνο τα γεγονότα. Ο Γιώργος σηκώθηκε και πήγε μέχρι το παράθυρο. «Είσαι σίγουρη;» «Αν δεν ήμουν, δεν θα ερχόμουν». «Και ο Ίκαρος;» «Δεν είδε μέσα. Ξέρει μόνο ότι ακολουθήσαμε τον Άλκη». Ο Αστυνόμος γύρισε προς το τραπέζι. Πήρε τη λίστα του Ρικάρντο και την έκλεισε στη χούφτα του.
«Δεν θα κάνεις τίποτα. Ούτε θα ξαναπάς εκεί. Αύριο το πρωί θα το αναλάβω εγώ». «Και ποιον από τους δύο θα αναλάβεις;» Ο Γιώργος χαμογέλασε πικρά. «Αυτό ακριβώς πρέπει πρώτα να μάθουμε». Η Φρόσω έκανε να φύγει. «Φρόσω». Γύρισε. «Καλή δουλειά». Δεν απάντησε. Μόνο κούνησε το κεφάλι και έκλεισε την πόρτα πίσω της. Ο Αστυνόμος έμεινε μόνος. Κοίταξε πάλι τα δύο χαρτιά. Και ξαφνικά θυμήθηκε κάτι από την κασέτα. Μια φράση του Οσμάνογλου που στην πρώτη ακρόαση τού είχε φανεί άσχετη. «Αν φτάσει ποτέ η ώρα να ψάξεις όσα άφησα πίσω μου, να θυμάσαι πως το νερό δεν ξεχνάει τον δρόμο του». Τότε νόμιζε ότι παραμιλούσε. Τώρα δεν ήταν καθόλου βέβαιος.
--//--
Το πρωινό βρήκε την Ευδοκία να κοιμάται ανήσυχα. Είχε περάσει κι εκείνη μια παράξενη νύχτα. Η συνάντηση με τη γιαγιά Στεργιάνα την προηγούμενη μέρα τής είχε αφήσει την εντύπωση ότι κάτι της έκρυβε. Η γριά γυναίκα ήταν πιο συγκινημένη από το συνηθισμένο, την κοιτούσε επίμονα και δυο φορές είχε ξεκινήσει να της πει κάτι, αλλά σταμάτησε στη μέση. Η Ευδοκία το απέδωσε στην ηλικία, όμως το συναίσθημα ότι όλοι γύρω της γνώριζαν κάτι που εκείνη αγνοούσε είχε αρχίσει να την εκνευρίζει.
Η Ευδοκία ξύπνησε από το τηλέφωνο. «Ναι;» «Εγώ είμαι». Αναγνώρισε αμέσως τη φωνή του Αστυνόμου. «Τι ώρα είναι;» «Νωρίς. Συγγνώμη. Θέλω να σε δω». «Συνέβη κάτι;» Ο Γιώργος σώπασε για λίγο. «Πολλά». Μία ώρα αργότερα κάθονταν σε ένα μικρό καφέ, μακριά από το κέντρο. Η Ευδοκία τον παρατηρούσε. Τον τελευταίο καιρό είχε μάθει να καταλαβαίνει πότε ο άνθρωπος απέναντί της κουβαλούσε κάτι βαρύ. «Με τρομάζεις». «Δεν θέλω να σε τρομάξω». Έβγαλε την κασέτα από την τσάντα του και την ακούμπησε στο τραπέζι. «Αυτή βρέθηκε στο σπίτι». Η Ευδοκία την κοίταξε απορημένη. «Και;» «Μιλάει ο Μεσούτ Οσμάνογλου». Το όνομα κάτι της θύμισε. Από την Πόλη. Από όσα είχαν συμβεί. Από πράγματα που δεν μπορούσε ακόμη να ενώσει. Ο Γιώργος πήρε βαθιά ανάσα. Δεν μπορούσε να της πει τα πάντα εκεί. Όχι έτσι. Όχι χωρίς την Dolunay. Είχαν συμφωνήσει διαφορετικά. «Μέσα στην κασέτα υπάρχουν στοιχεία για την υπόθεση. Και μία περίεργη αναφορά. Σε κάτι που ίσως είναι κρυμμένο εδώ, στη πόλη μας».
«Γιατί όμως εκεί;» «Δεν ξέρω. Αλλά αν ψάχνεις πέτρα, νερό και αυλή, καλύτερο μέρος δεν μου έρχεται». Σηκώθηκε. «Πάμε». «Τώρα;» «Τώρα».
--//--
Καθώς πλησίαζαν στην παλιά συνοικία, η κίνηση της πόλης έμενε πίσω τους. Τα στενά, οι παλιές αυλές και οι όγκοι των παραδοσιακών σπιτιών δημιουργούσαν εκείνη την παράξενη αίσθηση ότι μέσα σε λίγα βήματα είχες περάσει από τη σημερινή σύγχρονη πόλη σε μια άλλη εποχή. Η Ευδοκία βάδιζε λίγο μπροστά. Ο Γιώργος την ακολουθούσε σιωπηλός, παρατηρώντας τις εισόδους, τα παράθυρα και όσους περνούσαν. Η επαγγελματική του συνήθεια δεν τον εγκατέλειπε ποτέ, ακόμη κι όταν υποτίθεται ότι δεν βρισκόταν σε υπηρεσία.
Το Αρχοντικό στεκόταν ήσυχο μέσα στα στενά της παλιάς πόλης. Ο Γιώργος κοντοστάθηκε πριν περάσει την είσοδο. Είχε δει πολλές φορές το κτίριο, αλλά ποτέ με το μάτι ανθρώπου που ψάχνει κάτι κρυμμένο. Η αυλή τού φάνηκε ξαφνικά διαφορετική. Η πέτρα, το ξύλο, τα μεγάλα υποστυλώματα, οι αντιστηρίξεις, η παλιά τοιχοποιία. Και κάτω, το βοτσαλωτό δάπεδο που έμοιαζε να έχει απορροφήσει βήματα και ιστορίες αιώνων. Μπήκαν στην αυλή και για λίγο ξέχασαν τον λόγο που βρίσκονταν εκεί. Ο χώρος είχε μια ησυχία διαφορετική από εκείνη ενός εγκαταλειμμένου κτιρίου. Έμοιαζε περισσότερο σαν να τους περίμενε. Η παλιά πέτρα στη βάση, τα ξύλινα στοιχεία των επάνω ορόφων και το βοτσαλωτό δάπεδο έδιναν την αίσθηση ότι το σπίτι είχε μάθει να φυλάει μυστικά. Ο Γιώργος χαμογέλασε με τη σκέψη του. «Αρχίζω και γίνομαι μυθιστορηματικός», μουρμούρισε. «Κακό είναι;» ρώτησε η Ευδοκία. «Για αστυνομικό, πολύ».
Η Ευδοκία προχώρησε πρώτη προς τη βρύση. «Εδώ». Ο Αστυνόμος έσκυψε. Δεν άγγιξε τίποτα στην αρχή. Παρατηρούσε. «Τρεις φορές πέτρα, μία φορά νερό», ψιθύρισε. «Μήπως μετράμε πέτρες;» «Ή κάτι που επαναλαμβάνεται τρεις φορές». Έψαξαν τη γούρνα, τη βάση, τον τοίχο γύρω της. Τίποτα. Ο Γιώργος πέρασε τα δάχτυλά του στους αρμούς της πέτρας, χτύπησε ελαφρά σε διάφορα σημεία και έσκυψε για να κοιτάξει χαμηλά. Η Ευδοκία τον παρακολουθούσε με ενδιαφέρον. «Τι περιμένεις να ακούσεις;» τον ρώτησε. «Διαφορά στον ήχο. Αν υπάρχει κενό πίσω από κάποια πέτρα». «Και υπάρχει;» «Μέχρι στιγμής υπάρχει μόνο η μέση μου που διαμαρτύρεται». Η Ευδοκία γέλασε. Ήταν το πρώτο γέλιο εκείνης της δύσκολης μέρας και για λίγα δευτερόλεπτα έσπασε την ένταση.
Προσπάθησαν να διαβάσουν το αίνιγμα κυριολεκτικά. Μέτρησαν τρεις πέτρες δεξιά από τη γούρνα, μετά τρεις αριστερά. Έριξαν λίγο νερό και παρακολούθησαν προς τα πού έτρεχε. Ο Γιώργος δοκίμασε ακόμη και να πιέσει τρεις διαφορετικές πέτρες πριν η Ευδοκία τον κοιτάξει ειρωνικά. «Αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος θα ξηλώσουμε το αρχοντικό». «Και μετά θα πρέπει να εξηγήσω γιατί ένας αστυνόμος κατέστρεψε ιστορικό κτίριο ψάχνοντας θησαυρό. Ωραίο τέλος καριέρας».
Για λίγο στάθηκαν σιωπηλοί. Το νερό που είχαν ρίξει στη γούρνα ξεχείλισε σε μια λεπτή γραμμή και άρχισε να βρίσκει μόνο του την πορεία του πάνω στην πέτρα. Η Ευδοκία το παρακολουθούσε αφηρημένα. Ο Γιώργος όμως ξαφνικά έπαψε να χαμογελά.
«Μην κουνηθείς», της είπε.
«Γιατί;»
«Γιατί εμείς ψάχνουμε τον δρόμο. Το μήνυμα λέει ότι το νερό τον ξέρει ήδη». Η Ευδοκία άρχισε να εκνευρίζεται. «Μπορεί να είναι ανοησία». Ο Γιώργος δεν απάντησε. Έβρεξε τα δάχτυλά του και ακολούθησε την πορεία που θα έκανε το νερό αν ξεχείλιζε από τη γούρνα. Το βλέμμα του κατέβηκε στο δάπεδο. «Εκεί που η αυλή το καταπίνει».
Η Ευδοκία ακολούθησε το βλέμμα του. Η παλιά μπουντουβάγια. Ο αγωγός που έπαιρνε τα νερά της αυλής. Γονάτισαν και οι δύο. Τα βότσαλα σχημάτιζαν σχέδια. Άσπρα, γκρίζα, μαύρα. Φθαρμένα από τον χρόνο, αλλά ακόμη καθαρά. «Ο σταυρός δεν δείχνει τον ουρανό», είπε η Ευδοκία. Άρχισαν να ψάχνουν. Πέρασαν με τα χέρια πάνω από δεκάδες πέτρες. Τίποτα. Και τότε η Ευδοκία σταμάτησε. «Γιώργο». Λίγο πριν το σημείο όπου το νερό χανόταν στον αγωγό, τέσσερα σκούρα βότσαλα σχημάτιζαν έναν μικρό σταυρό. Δεν ήταν εντυπωσιακός. Αν δεν τον έψαχνες, δεν θα τον έβλεπες ποτέ. Ο Αστυνόμος πίεσε το κεντρικό βότσαλο. Τίποτα. Το τράβηξε. Τίποτα. «Άσε με». Η Ευδοκία έβαλε τα δάχτυλά της γύρω του και προσπάθησε να το περιστρέψει. Στην αρχή δεν κουνήθηκε. Πίεσε περισσότερο. Η πέτρα γύρισε ελάχιστα. Ακούστηκε ένας ξερός ήχος. Κλακ. Πάγωσαν. «Το άκουσες;» Ο Γιώργος δεν απάντησε. Είχε ήδη σηκωθεί και κοιτούσε τη βάση της βρύσης. Μια λεπτή γραμμή είχε εμφανιστεί ανάμεσα σε δύο πέτρες της λιθοδομής. Τόσο λεπτή που πριν θα την περνούσε κανείς για αρμό.
Έβαλε τα δάχτυλά του. Ένα μικρό τμήμα μετακινήθηκε. Πίσω του υπήρχε σκοτάδι. Η Ευδοκία τον κοίταξε με μάτια ορθάνοιχτα. «Δεν το πιστεύω». «Ούτε εγώ ακόμη». Με προσοχή τράβηξαν την πέτρα προς τα έξω. Δεν αποκαλύφθηκε κάποια μεγάλη υπόγεια αίθουσα. Μόνο μια μικρή χτιστή κρύπτη μέσα στο πάχος της παλιάς λιθοδομής. Και μέσα της ένα κουτί. Μεταλλικό. Μαυρισμένο. Σκουριασμένο στις γωνίες. Ο Γιώργος το έβγαλε αργά. «Μην το ανοίξεις εδώ», είπε η Ευδοκία. Ο Αστυνόμος την κοίταξε. «Συμφωνώ». Την ίδια στιγμή ακούστηκε ένας θόρυβος από την είσοδο της αυλής. Βήματα. Ο Γιώργος έσπρωξε το κουτί μέσα στην τσάντα του και με μια γρήγορη κίνηση έβαλε την πέτρα στη θέση της. Η Ευδοκία ίσιωσε το παλτό της. Ένας άνδρας πέρασε από την είσοδο, τους κοίταξε αφηρημένα και συνέχισε. Περίμεναν μέχρι να χαθεί. «Φεύγουμε», είπε ο Γιώργος.
--//--
Δεν πήγαν κατευθείαν στην Αστυνομία. Ο Γιώργος δεν ήξερε ακόμη τι είχαν βρει και, κυρίως, δεν ήξερε ποιον μπορούσε να εμπιστευτεί. Η λίστα του Ρικάρντο και η κασέτα του Οσμάνογλου τού είχαν δημιουργήσει μια δυσάρεστη βεβαιότητα: κάποιος από πολύ κοντά παρακολουθούσε κάθε κίνησή τους. Διάλεξε λοιπόν το σπίτι της Ευδοκίας όπου μπορούσαν να μείνουν μόνοι και, πριν ακουμπήσει την τσάντα, κοίταξε δύο φορές από το παράθυρο.
«Περιμένεις να μας ακολουθήσουν;» ρώτησε η Ευδοκία.
«Δεν περιμένω τίποτα. Γι' αυτό προσέχω τα πάντα».
«Πρέπει να είναι κουραστικό να είσαι αστυνομικός».
Ο Γιώργος χαμογέλασε. «Είναι περισσότερο κουραστικό να είσαι ύποπτος».
Το μεταλλικό κουτί βρισκόταν πάνω στο τραπέζι. Η Ευδοκία στεκόταν απέναντι. Ο Γιώργος φόρεσε ένα ζευγάρι λεπτά γάντια. «Είσαι πάντα τόσο σχολαστικός;» «Όταν δεν ξέρω ποιος έχει αγγίξει κάτι πριν από μένα, ναι». Η κλειδαριά είχε σχεδόν διαλυθεί από τη σκουριά. Χρειάστηκαν λίγα λεπτά μέχρι να ανοίξει. Πρώτα φάνηκε ένα παλιό ύφασμα. Το τράβηξαν. Από κάτω υπήρχαν δύο πουγκιά. Η Ευδοκία άνοιξε το πρώτο. Χρυσές λίρες κύλησαν πάνω στο τραπέζι. Για μερικά δευτερόλεπτα κανένας δεν μίλησε. Η Ευδοκία πήρε μία ανάμεσα στα δάχτυλά της, την έφερε κοντά στο φως και την περιεργάστηκε. «Είναι αληθινές;» «Δεν είμαι νομισματολόγος», απάντησε ο Γιώργος. «Αλλά δεν μοιάζουν με σοκολατένιες». Εκείνη χαμογέλασε. «Πόσο να αξίζουν;» «Αρκετά για να σκοτωθούν άνθρωποι, αν αυτό είναι που σκέφτεσαι». Το χαμόγελό της χάθηκε.
Ο Γιώργος άδειασε προσεκτικά το πουγκί. Δεν ήταν μόνο λίρες. Ανάμεσά τους υπήρχαν μερικά παλιά νομίσματα διαφορετικής προέλευσης. Κάποια τόσο φθαρμένα ώστε μόλις διακρίνονταν οι παραστάσεις τους. Το δεύτερο πουγκί είχε κοσμήματα, άλλα απλά κι άλλα περίτεχνα. Ένα γυναικείο βραχιόλι με μικρές πέτρες, δύο δαχτυλίδια, μια βαριά αλυσίδα, σκουλαρίκια. Αντικείμενα που έμοιαζαν να μην ανήκουν στην ίδια εποχή ούτε στην ίδια οικογένεια.
«Δεν είναι οικογενειακός θησαυρός», είπε ο Γιώργος.
«Πώς το ξέρεις;»
«Δεν το ξέρω. Το υποθέτω. Είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Μοιάζουν περισσότερο με πράγματα που συγκεντρώθηκαν από διαφορετικούς ανθρώπους».
Η λέξη «άνθρωποι» έμεινε να αιωρείται άβολα ανάμεσά τους. Έβαλε το χέρι στο στόμα. «Θησαυρός...» Ο Γιώργος άδειασε το δεύτερο. Παλιά κοσμήματα. Δαχτυλίδια, ένα βραχιόλι, δύο βαριές αλυσίδες και ένα ζευγάρι σκουλαρίκια. «Αν αυτό έψαχναν όλοι...» «Δεν νομίζω». Ο Γιώργος είχε δει κάτι στον πάτο. Σήκωσε τα πουγκιά και αποκάλυψε ένα επίπεδο πακέτο τυλιγμένο πολλές φορές με κερωμένο ύφασμα. Το άνοιξε προσεκτικά. Μέσα υπήρχαν χαρτιά. Παλιές φωτογραφίες. Ονόματα. Αριθμοί. Ημερομηνίες. Και ένας φάκελος πολύ νεότερος από τα υπόλοιπα. Πάνω του έγραφε μόνο μία λέξη.
«Ευδοκία». Το χρώμα έφυγε από το πρόσωπό της. «Για μένα;» Ο Γιώργος δεν τον άγγιξε. «Εσύ πρέπει να τον ανοίξεις». Τα χέρια της έτρεμαν. Έσκισε προσεκτικά το πλάι. Μέσα υπήρχε δύο φωτογραφίες. Ήταν παλιές, αλλά όχι τόσο παλιές όσο τα περισσότερα αντικείμενα του κουτιού. Ο Η Ευδοκία τις κράτησε προσεκτικά, σαν να φοβόταν ότι αν τις πίεζε λίγο περισσότερο θα διαλυόταν μαζί της και η ιστορία που έκρυβε.
Στην πρώτη εικόνα μια νεαρή γυναίκα κρατούσε ένα μωρό. Δεν χαμογελούσε ακριβώς. Είχε εκείνο το βλέμμα της καινούργιας μητέρας που είναι μαζί κουρασμένη, φοβισμένη και ευτυχισμένη.
Η Ευδοκία ένιωσε τα δάχτυλά της να παγώνουν. Στην δεύτερη ένα ζευγάρι η γυναίκα της πρώτης φωτογραφίας και δίπλα της ένας άνδρας αρκετά νεότερος από τον σημερινό Αστυνόμο. Η Ευδοκία σήκωσε τα μάτια. Κοίταξε τη φωτογραφία. Κοίταξε τον Γιώργο. Ξανά τη φωτογραφία. «Εσύ είσαι». Ο Γιώργος ένιωσε το στομάχι του να δένεται κόμπος. «Και η γυναίκα;» Η Ευδοκία δεν πρόλαβε να απαντήσει. Το κουδούνι χτύπησε και άνοιξαν την πόρτα. Η Dolunay στεκόταν στο κατώφλι. Για μερικά δευτερόλεπτα κανένας δεν μίλησε. Η Ευδοκία γύρισε τη φωτογραφία προς το μέρος της. Η Dolunay άσπρισε. «Πού... πού τις βρήκατε;» Η Ευδοκία σηκώθηκε αργά. «Ποια είσαι;» Η Dolunay κοίταξε τον Γιώργο. Εκείνος κατέβασε τα μάτια. Δεν υπήρχε πια λόγος να περιμένουν. «Πες της», ψιθύρισε. Η Dolunay έκανε ένα βήμα. «Ευδοκία...»
Η φωνή της έσπασε. «Είμαι η μητέρα σου».
--//--
Πέρασε πολλή ώρα. Η πρώτη αντίδραση της Ευδοκίας δεν ήταν αυτή που φοβόταν ο Γιώργος. Δεν υπήρχαν κραυγές ούτε κατηγορίες. Υπήρχε μόνο μια σιωπή που έκανε τους πάντες να αισθάνονται χειρότερα. Η Dolunay μιλούσε αργά, σταματούσε, ξανάρχιζε. Κάθε τόσο κοίταζε την κόρη της, σαν να ζητούσε άδεια να συνεχίσει. Η Ευδοκία δεν της την έδινε, αλλά ούτε την εμπόδιζε.
Ο Γιώργος καθόταν λίγο πιο πέρα. Για πρώτη φορά σε ανάκριση -αν μπορούσε να ονομαστεί έτσι αυτή η παράξενη οικογενειακή εξομολόγηση- δεν ήθελε να κάνει καμία ερώτηση. Ήξερε ήδη τις περισσότερες απαντήσεις. Αυτό που δεν ήξερε ήταν αν στο τέλος αυτής της κουβέντας θα είχε αποκτήσει κόρη ή θα την είχε χάσει πριν προλάβει να τη γνωρίσει.
Πέρασε πολλή ώρα. Κανείς δεν θα μπορούσε αργότερα να πει πόση. Η Ευδοκία στην αρχή δεν έκλαψε. Δεν φώναξε. Δεν έκανε τίποτα. Άκουγε. Για την Πόλη. Για τον Γιώργο. Για τον Μεσούτ. Για τη γέννα. Για το παιδί που της είπαν ότι πέθανε. Για την αρπαγή. Για τη Στεργιάνα. Για όλα. Όταν η Dolunay τελείωσε, η Ευδοκία σηκώθηκε και πήγε στο παράθυρο. «Και όλοι ξέρατε εκτός από μένα». «Όχι», είπε ο Γιώργος. «Κι εγώ τώρα έμαθα». «Αλλά εσύ το ήξερες πριν από μένα». Δεν μπορούσε να της πει όχι. Η Ευδοκία γύρισε προς τη Dolunay. Την κοίταξε για ώρα. «Και με είχες δει στην Πόλη». Η Dolunay άρχισε να κλαίει. «Ναι». «Μου μίλησες». «Ναι». «Και δεν μου είπες τίποτα». «Δεν μπορούσα». Η Ευδοκία έσφιξε τα μάτια της. Ένα δάκρυ κύλησε. Ύστερα δεύτερο. Και ξαφνικά όλα όσα κρατούσε μέσα της έσπασαν. Η Dolunay άνοιξε τα χέρια της. Η Ευδοκία έμεινε για μια στιγμή ακίνητη. Μετά έπεσε πάνω της. Ο Γιώργος γύρισε το κεφάλι. Για πρώτη φορά στη ζωή του ο Αστυνόμος δεν ήθελε να δει.
Ήθελε μόνο να ακούει το κλάμα τους.
--//--
Όταν τα πρώτα δάκρυα στέγνωσαν, η αμηχανία πήρε τη θέση τους. Η Dolunay ήθελε να ρωτήσει χίλια πράγματα για τη ζωή της Ευδοκίας, αλλά φοβόταν μήπως φανεί ότι διεκδικεί χρόνια που δεν της ανήκαν. Η Ευδοκία, από την άλλη, ήθελε να μάθει τα πάντα και ταυτόχρονα δεν άντεχε να ακούσει τίποτα άλλο. Ο Γιώργος σηκώθηκε να φτιάξει καφέ, περισσότερο για να δώσει στα χέρια του κάτι να κάνουν.
«Πώς τον πίνεις;» ρώτησε την Ευδοκία.
Εκείνη τον κοίταξε παράξενα και μετά γέλασε μέσα από τα δάκρυά της. «Τώρα θυμήθηκες να μάθεις πώς πίνει καφέ η κόρη σου;»
Ο Γιώργος έμεινε με το κουταλάκι στον αέρα.
Ήταν η πρώτη φορά που η Ευδοκία είχε χρησιμοποιήσει τη λέξη.
Η Dolunay χαμογέλασε και ξέσπασε πάλι σε κλάματα.
«Καλά πάμε», μουρμούρισε ο Γιώργος. «Σε λίγο θα κλαίω κι εγώ και θα χαλάσει εντελώς η υπόληψή μου».
Το γράμμα είχε μείνει πάνω στο τραπέζι. Αργότερα, όταν ηρέμησαν, η Ευδοκία θυμήθηκε ότι δεν το είχε διαβάσει. Το άνοιξε. Δεν είχε υπογραφή. Οι πρώτες γραμμές όμως έλυσαν την απορία. «Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, μικρή μου, σημαίνει ότι δεν κατάφερα να σου μιλήσω ο ίδιος. Με λένε Μεσούτ Οσμάνογλου». Η Dolunay έκλεισε τα μάτια. Ο αδερφός της. Ο Μεσούτ εξηγούσε ότι για χρόνια κρατούσε στοιχεία για το κύκλωμα. Δεν μπορούσε να τα παραδώσει επίσημα χωρίς να υπογράψει και τη δική του καταδίκη. Έτσι είχε δημιουργήσει μια κρυψώνα. Το Αρχοντικό δεν είχε επιλεγεί τυχαία. Χρόνια πριν, άνθρωπος του κυκλώματος είχε χρησιμοποιήσει παλιούς αποθηκευτικούς χώρους και εμπορικές διαδρομές της περιοχής για μεταφορά χρημάτων και πολύτιμων αντικειμένων. Ο Μεσούτ είχε μάθει την ύπαρξη της παλιάς κρύπτης και αργότερα τη χρησιμοποίησε για κάτι διαφορετικό. Για να φυλάξει αποδείξεις. Οι λίρες και τα κοσμήματα ήταν μέρος χρημάτων και αντικειμένων που είχαν περάσει από χέρια του κυκλώματος.
Ο πραγματικός θησαυρός όμως ήταν τα χαρτιά. Ο Γιώργος τα ξεφύλλιζε ένα-ένα. Τραπεζικοί λογαριασμοί. Παλιές αποδείξεις. Ψεύτικες εταιρείες. Φωτογραφίες. Ονόματα αστυνομικών, δικηγόρων, επιχειρηματιών. Και ξαφνικά σταμάτησε. «Τι έγινε;» ρώτησε η Ευδοκία. Ο Γιώργος δεν απάντησε. Έβγαλε από τον φάκελο μία φωτογραφία. Δύο νεαροί άνδρες στέκονταν δίπλα-δίπλα. Πανομοιότυποι. Στο πίσω μέρος υπήρχαν δύο ονόματα. Το ένα ήταν Άλκης. Το δεύτερο διαφορετικό. Ο Γιώργος πετάχτηκε όρθιος. «Θεέ μου». «Τι;» «Η Φρόσω είχε δίκιο». Πήρε αμέσως το τηλέφωνο.
--//--
Έφτασαν στην αποθήκη με δύο αυτοκίνητα. Ο Γιώργος είχε φροντίσει να πάρει μαζί του μόνο ανθρώπους που εμπιστευόταν. Δεν ήθελε σειρήνες, φώτα και περιττή φασαρία. Αν ο άνθρωπος που κυκλοφορούσε με το πρόσωπο του Άλκη είχε πληροφοριοδότη μέσα στην Αστυνομία, μια επίσημη κινητοποίηση θα τον προειδοποιούσε πριν καν ξεκινήσουν.
Η Φρόσω τού έδειξε το σημείο όπου είχε σταματήσει το αυτοκίνητο του Άλκη, την καγκελόπορτα και στη συνέχεια τον πίσω φεγγίτη απ' όπου είχε κοιτάξει μέσα. Ο Γιώργος παρατήρησε πατημασιές στο μαλακό χώμα, αλλά ήταν πολλές και μπερδεμένες. «Εδώ ανέβηκα», του είπε η Φρόσω δείχνοντας την πλαστική κλούβα. «Κι εκεί μέσα ήταν ο δεμένος». Ο Αστυνόμος έγνεψε. «Από εδώ και πέρα δεν αγγίζει κανείς τίποτα».
Η αποθήκη ήταν άδεια. Η πόρτα ανοιχτή. Στο πάτωμα υπήρχαν μόνο κομμένα σχοινιά. Η Φρόσω κοίταξε τον Αστυνόμο. «Σου είπα ότι έπρεπε να έρθουμε χθες». «Και μπορεί σήμερα να ψάχναμε δύο πτώματα αντί για έναν άνθρωπο». Ο Ίκαρος έψαχνε στην άλλη πλευρά. «Εδώ!» Πίσω από κάτι παλιά κιβώτια βρήκαν ένα κινητό τηλέφωνο. Ο Γιώργος το πήρε με γάντια. Η οθόνη ήταν σπασμένη. «Θα το στείλουμε για έλεγχο». Η Φρόσω πλησίασε. «Ποιος είναι τελικά ο δεύτερος;» Ο Αστυνόμος την κοίταξε. «Αδερφός του. Δίδυμος». «Και ποιος από τους δύο κυκλοφορεί τόσο καιρό μαζί μας;» «Αυτό είναι το πρόβλημα». Ακούστηκε ένας θόρυβος έξω. Όλοι γύρισαν. Τίποτα. Μόνο ο αέρας. Ο Γιώργος όμως είχε ένα πολύ άσχημο προαίσθημα.
--//--
Η μέρα είχε προχωρήσει, αλλά για την Ευδοκία ο χρόνος είχε χάσει κάθε κανονική έννοια. Μέσα σε λίγες ώρες είχε βρει έναν θησαυρό, είχε μάθει ποιοι ήταν οι βιολογικοί της γονείς και είχε ανακαλύψει ότι γύρω της άνθρωποι που θεωρούσε γνωστούς ίσως δεν ήταν καν αυτοί που έλεγαν ότι ήταν. Αν κάποιος της τα διηγούνταν όλα αυτά την προηγούμενη εβδομάδα, θα γελούσε.
Η Ευδοκία καθόταν πάλι μπροστά στο μεταλλικό κουτί. Η Dolunay είχε πάει να βρει τη Στεργιάνα. Είχαν τόσα να πουν και τόσα να εξηγήσουν. Η ίδια ήθελε να μείνει λίγο μόνη. Άγγιζε ένα-ένα τα αντικείμενα. Δεν την ενδιέφεραν οι λίρες. Ούτε τα κοσμήματα. Το μυαλό της ήταν γεμάτο από τη λέξη «μητέρα». Μητέρα. Είχε μητέρα. Και πατέρα. Κι ας είχε μεγαλώσει πιστεύοντας άλλα. Πήρε στα χέρια της ένα μικρό μενταγιόν από το κουτί. Ήταν παράξενο. Χρυσό, με μια μαύρη πέτρα στο κέντρο. Πάνω στην πέτρα υπήρχε χαραγμένο ένα μικρό σύμβολο. Κάτι ανάμεσα σε λουλούδι και αστέρι. Το κοίταξε καλύτερα. Η καρδιά της χτύπησε δυνατά. Το είχε ξαναδεί. Προσπάθησε να θυμηθεί πού. Κάποιο κόσμημα. Σε κάποιο λαιμό. Κάποια βραδιά. Και ξαφνικά θυμήθηκε. Η Πάμελα. Το φορούσε η Πάμελα. Όχι το ίδιο μενταγιόν. Ένα δαχτυλίδι με ακριβώς το ίδιο σύμβολο. Άρπαξε το τηλέφωνο. Κάλεσε τον Γιώργο. Δεν απάντησε. Ξανακάλεσε. Τίποτα. Τότε ακούστηκε το κουδούνι. Η Ευδοκία κοίταξε την ώρα.
Ποιος ήταν; Πλησίασε στην πόρτα. «Ποιος;» «Εγώ». Η φωνή ήταν γνώριμη. Άνοιξε. Η Πάμελα στεκόταν απέναντί της χαμογελαστή. Φορούσε ένα σκούρο παλτό και είχε τα μαλλιά της πιασμένα πίσω. Έμοιαζε ακριβώς με τη γυναίκα που η Ευδοκία γνώριζε τόσα χρόνια. Αυτό ήταν ίσως το πιο τρομακτικό. Δεν υπήρχε τίποτα πάνω της που να φωνάζει κίνδυνο.
«Δεν θα με βάλεις μέσα;» ρώτησε.
Η Ευδοκία δίστασε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου περισσότερο απ' όσο έπρεπε.
Η Πάμελα το κατάλαβε.
«Τι έπαθες;»
«Τίποτα. Είμαι κουρασμένη».
«Φαίνεσαι σαν να είδες φάντασμα».
«Κάπως έτσι».
Η Πάμελα χαμογέλασε ξανά, αλλά αυτή τη φορά τα μάτια της δεν ακολούθησαν το χαμόγελο.
Η Ευδοκία ένιωσε το αίμα της να παγώνει. «Χάθηκες φιλενάδα». Η Ευδοκία ένιωσε το αίμα της να παγώνει. Το βλέμμα της κατέβηκε ασυναίσθητα στο δεξί χέρι της Πάμελας. Το δαχτυλίδι ήταν εκεί. Και πάνω του το ίδιο σύμβολο. Η Πάμελα ακολούθησε το βλέμμα της. Το χαμόγελό της έσβησε. Για πρώτη φορά δεν προσπάθησε να το κρύψει. «Ώστε το βρήκατε», είπε. Η Ευδοκία έκανε ένα βήμα πίσω. «Τι πράγμα;» Η Πάμελα μπήκε στο σπίτι και έκλεισε αργά την πόρτα πίσω της. «Τον θησαυρό».
--//--
Ο Γιώργος κοίταξε την οθόνη του κινητού. Τρεις αναπάντητες από την Ευδοκία. Ένιωσε έναν κόμπο στο στομάχι. Πάτησε αμέσως κλήση. Καμία απάντηση. «Φρόσω, πάμε». «Πού;» «Στην Ευδοκία». «Τι έγινε;» Ο Αστυνόμος είχε ήδη αρχίσει να τρέχει προς το αυτοκίνητο. «Δεν ξέρω. Κι αυτό ακριβώς φοβάμαι».
--//--
Η Πάμελα στεκόταν μπροστά στο τραπέζι. Για λίγη ώρα κοιτούσε τα αντικείμενα χωρίς να μιλά. Το βλέμμα της δεν είχε την έκπληξη ανθρώπου που τα έβλεπε για πρώτη φορά. Ήταν περισσότερο το βλέμμα κάποιου που επιβεβαίωνε ότι κάτι που έψαχνε χρόνια βρισκόταν επιτέλους μπροστά του.
«Ξέρεις πόσοι άνθρωποι έψαξαν αυτό το κουτί;» ρώτησε.
Η Ευδοκία δεν απάντησε.
«Πόσοι πέθαναν γι' αυτό;»
«Εσύ ξέρεις;»
«Περισσότερα απ' όσα νομίζεις».
«Τότε πες μου».
Η Πάμελα γέλασε πικρά. «Τώρα θέλεις να μιλήσουμε; Τόσα χρόνια δεν ρώτησες ποτέ από πού ήρθα, τι πέρασα, ποιοι ήταν οι άνθρωποι γύρω μου».
«Σε ρώτησα. Δεν απαντούσες».
«Ίσως γιατί οι απαντήσεις δεν θα σου άρεσαν».
Η Ευδοκία την παρατηρούσε και προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο. Το κινητό της ήταν πάνω στον πάγκο, λίγα μέτρα μακριά. Δεν υπήρχε τρόπος να το φτάσει χωρίς να το καταλάβει η Πάμελα.
Η Πάμελα στεκόταν μπροστά στο τραπέζι. Είχε δει το ανοιχτό μεταλλικό κουτί. «Πού είναι τα χαρτιά;» Η Ευδοκία προσπάθησε να κρατήσει τη φωνή της σταθερή. «Ποια χαρτιά;» Η Πάμελα γέλασε. Όχι όπως γελούσε συνήθως. Ήταν ένα γέλιο ξένο. «Τόσα χρόνια μαζί και ακόμα δεν έμαθες να μου λες ψέματα». «Κι εσύ τόσα χρόνια μου έλεγες μόνο ψέματα;» Το πρόσωπο της Πάμελας σκλήρυνε. «Δεν ξέρεις τίποτα». «Ξέρω αρκετά». «Δεν ξέρεις πώς είναι να μην έχεις κανέναν. Να σε χτυπάνε. Να σε πετάνε. Να πρέπει κάθε μέρα να αγοράζεις το δικαίωμα να υπάρχεις». Η Ευδοκία την κοιτούσε. Για μια στιγμή είδε μπροστά της όχι τη γυναίκα που φοβόταν, αλλά το κορίτσι με το καρπούζι. Το κορίτσι που έπεσε με το πρόσωπο στο χώμα και έχασε το πρώτο του δόντι. «Πάμελα...» «Μη με λυπάσαι!» Η φωνή της αντήχησε στο δωμάτιο. Έβαλε το χέρι στην τσάντα. Η Ευδοκία πάγωσε. Δεν ήξερε τι θα έβγαζε. Η Πάμελα τράβηξε ένα μικρό πιστόλι. «Τα χαρτιά». Η Ευδοκία έκανε άλλο ένα βήμα πίσω.
Και τότε ακούστηκε δυνατός θόρυβος από την εξώπορτα. «Αστυνομία!» Η Πάμελα γύρισε ενστικτωδώς. Η Ευδοκία όρμησε πάνω της. Ακούστηκε ένας πυροβολισμός.
--//--
Η σφαίρα καρφώθηκε στον τοίχο. Ο Γιώργος έπεσε πάνω στην Πάμελα πριν προλάβει να σηκώσει ξανά το όπλο. Η Φρόσω άρπαξε την Ευδοκία και την τράβηξε μακριά. Σε λίγα δευτερόλεπτα όλα είχαν τελειώσει. Η Πάμελα ήταν στο πάτωμα. Ο Γιώργος της πέρασε χειροπέδες. Εκείνη δεν αντιστάθηκε. Μόνο γελούσε. «Νομίζεις ότι τελείωσε;» Ο Αστυνόμος την κοίταξε. «Για σένα, ναι». Η Πάμελα γύρισε προς την Ευδοκία. «Ρώτα τον για τον Άλκη». Ο Γιώργος πάγωσε. «Τι ξέρεις;» Η Πάμελα χαμογέλασε. «Ποιον Άλκη;»
--//--
Αργά το βράδυ η αυλή του Αρχοντικού ήταν πάλι ήσυχη. Το νερό κυλούσε όπως κυλούσε πάντα. Πάνω στις πέτρες. Ανάμεσα στα βότσαλα. Προς την παλιά μπουντουβάγια. Για χρόνια άνθρωποι περνούσαν από εκεί χωρίς να ξέρουν τι κρυβόταν λίγα εκατοστά μακριά τους. Ο Γιώργος στάθηκε δίπλα στην πέτρινη βρύση. Η Ευδοκία δίπλα του. «Τελικά ο Μεσούτ είχε δίκιο», είπε. «Για ποιο πράγμα;» Ο Αστυνόμος κοίταξε το νερό. «Δεν ξεχνάει τον δρόμο του». Η Ευδοκία χαμογέλασε αχνά. «Κι εμείς;» Ο Γιώργος την κοίταξε. Ήθελε να την αγκαλιάσει. Δεν ήξερε αν είχε ακόμη αυτό το δικαίωμα. Η Ευδοκία έκανε πρώτη το βήμα. Ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του. «Θα μάθουμε», του είπε. «Τι;» «Τον δρόμο μας». Έμειναν έτσι για λίγο. Πατέρας και κόρη. Για πρώτη φορά. Πίσω τους ακούστηκαν βήματα. Γύρισαν. Η Dolunay στεκόταν στην είσοδο της αυλής μαζί με τη γιαγιά Στεργιάνα. Η Ευδοκία άπλωσε το χέρι της προς το μέρος τους. Η Dolunay πλησίασε. Η Στεργιάνα έμεινε λίγο πιο πίσω και τους κοίταζε.
Τα μάτια της είχαν γεμίσει δάκρυα. «Άντε», μουρμούρισε. «Καιρός ήταν». Ο Γιώργος χαμογέλασε. Ύστερα κοίταξε πάλι την παλιά βρύση. Ο θησαυρός είχε βρεθεί. Η υπόθεση όμως όχι. Κάπου εκεί έξω υπήρχε ακόμη ένας Άλκης. Ή ίσως δύο. Και για πρώτη φορά ο Αστυνόμος δεν ήταν καθόλου βέβαιος ποιον από τους δύο κυνηγούσε.
Σημειωση 1. Μπουντουβάγια (ες): Ανοιχτά ρέματα που διέτρεχαν την πόλη της Βέροιας, κάτω από τα σπίτια της και δίπλα στους δρόμους της, σαν ένα είδος υπονόμων.
Σημείωση 2. Η ιστορία είναι προϊόν μυθοπλασίας. Πρόσωπα, τόποι και γεγονότα είναι εντελώς φανταστικά. Κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι συμπτωματική
Σημείωση 3. Οι φωτογραφίες από το αρχοντικό Σαράφογλου, από τη σελίδα του Λυκείου Ελληνίδων Βέροιας.
Το επόμενο κεφάλαιο από την Λένα Χ. Δημητριάδου.
No comments:
Post a Comment