Τα άσπρα κεφαλομάντηλα στον κάμπο

 Γράμμα του Γιώργου Παληγεώργου από το Αγρίνιο

    Οι γυναίκες της μνήμης, της ζωής και του ονείρου, οι γυναίκες με τις αρετές και τα ελαττώματα, τα δισεκατομμύρια γυναίκες του πλανήτη που ανασαίνουν, που δημιουργούν, που ερωτεύονται, που κυοφορούν, που δίνουν τη χαρά της ζωής, που βασανίζονται, που πεθαίνουν, σ' έναν κόσμο αταίριαστο με την αλληλεγγύη, σ' ένα κόσμο αδικίας γι' αυτές, σ' έναν κόσμο μ' αδικημένους άντρες, ότι το δόγμα είναι, ο πιο ισχυρός αποφασίζει.

… και τ’ όνειρο καπνός

 Γράμμα του Γιώργου Παληγεώργου από το Αγρίνιο

Βαντάκια στη λιάστρα πριν μεταφερθούν για κρέμασμα στο ταβάνι

    Μόλις μαλάκωνε ο καιρός με τις καλές στρωτές βροχάδες, Νοέμβρη μήνα, μαλάκωναν και τα βαντάκια* κι οι νοικοκυραίοι τα ξεκρέμαγαν απ’ τα ταβάνια των σπιτιών ότι οι πλιότεροι αποθήκες και τέτοιες προκοπές δεν είχανε. Αδ’ εκεί ο καπνός, αδ’ εκεί γιομάτιζαν, αδ’ εκεί τα γιατάκια τους. Λίγοι είχανε καταντιές ν’ αποθηκεύουνε σωστά και μ’ ασφάλεια τα καπνά και τα επίλοιπα γεννήματα και νάχουνε καθαρό το σπίτι τους να φάνε και να κοιμηθούνε σαν άνθρωποι.

Ο καφές και το ροβίθι

 Γράμμα του Γιώργου Παληγεώργου από το Αγρίνιο

    Πού και πού αγόραζε σπόρους καφέ για να ψήσει, να πίνει πάσα δειλινό, νάχει μη φανεί και κάνας ξένος στο σπίτι.

    Μι σκέτου καφέ δε βγαίνουμι πέρα, έλεε κι έβγανε απ’ το ντουλάπι κάτι πάνινες σακούλες πούχε μέσα ροβίθια στη μια και στάρι στην άλλη· τ’ αποκαθάριζε από κάνα τσάχαλο ή κάνα αγριοκόκι κι έβανε σ’ ένα τσίγκινο πιάτο ανακατωμένους όλους τους σπόρους, καφέ, ροβίθια και λίγο στάρι.

Η ιστορία ενός περιπτέρου στην πλατεία « Μονοπλιό » Άρτας*

 Γράμμα του Γιώργου Πριόβολου από τον Καταρράκτη Άρτας

Η πλατεία Μονοπωλείου (Μονοπλιού) εκείνης της εποχής

    Όταν ο παππούς Γιώργος γύρισε, στα τέλη της δεκαετίας του 1910, ως στρατιώτης σε ελληνική αποστολή, ήταν τραυματισμένος με προβλήματα υγείας. Ως ανάπηρο πολέμου η ελληνική πολιτεία, του παρείχε την άδεια λειτουργίας ενός περιπτέρου, στην κεντρική πλατεία Μονοπωλείου (Μονοπλιό) στην πόλη της Άρτας.

    Το όνομα της πλατείας παραμένει ως σήμερα και δόθηκε από το ομώνυμο κατάστημα, που την εποχή εκείνη πωλούσε αποκλειστικά διάφορα είδη (χαρτοπαίγνια, σπίρτα, οινόπνευμα).

Όταν φυσά ο έφηβος άνεμος

 Γράμμα του Βαγγέλη Κακατσάκη από τα Χανιά

    ““Ξεχύθηκε” λοιπόν ο νους μας και ταξίδεψε στα χρόνια της νιότης μας. Με “όχημα” την πένα του Αντρέα, που περιγράφει τόπους, χαρακτήρες και καταστάσεις. Και η περιγραφή του μοναδική. Δεν προσπάθησε να διανθίσει τη γραφή του με όμορφα λόγια, παρά μόνο με ό,τι ακριβώς αισθανόταν. Ήταν για άλλη μια φορά ο εαυτός του.

Ταξίδι στο Μαρόκο, μέρος δεύτερο

 Γράμμα της Ελένης Λιάκου-Μπίκου από την Ξάνθη

Καζαμπλάνκα (φωτογραφία από το διαδίκτυο)

    Γενικώς το Μαρόκο το έχουν όλοι οι τουριστικοί οδηγοί, σαν ένα μέρος, που πρέπει αν είσαι ταξιδευτής, να επισκεφτείς.

    Περιληπτικά θα αναφέρω αυτά που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση.

    Άφιξη στο αεροδρόμιο της Καζαμπλάνκα. Και μόνο το όνομα συγκινεί, γιατί νομίζεις ότι από κάπου θα φανεί ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν, να ζουν τον έρωτα τους, άσχετα αν η ταινία, μόνο στην Καζαμπλάνκα δεν γυρίστηκε.

Η θεία Κούλα

 Γράμμα της Ανατολής Μελίδου από τη Θεσσαλονίκη

Βουδαπέστη

    Την γνώρισα πριν περίπου είκοσι χρόνια. Σε μία πτήση από Θεσσαλονίκη προς Βουδαπέστη. Δούλευα τότε σε μία εταιρία και είχαμε αρχίσει συνεργασία με ένα γραφείο στην Ουγγαρία. Η κυρία Κούλα θα ήταν η διερμηνέας. Έτσι μου είχαν πει. Συναντηθήκαμε στο αεροδρόμιο. Γύρω στα εβδομήντα. Κοντούλα, λιπόσαρκη με ολόλευκα κοντά μαλλιά. Χαμογελαστή, όλο ζωντάνια.

    “Θεία Κούλα θα με φωνάζεις”, ήταν τα πρώτα λόγια που μου είπε.

    “Θεία Κούλα;” ξαφνιάστηκα. Δεν μου ήταν και πολύ εύκολο.

    “Θα το συνηθίσεις, δεν είναι τίποτε”, είπε και παίρνοντας με αγκαζέ με τράβηξε προς τον έλεγχο των διαβατηρίων.