Αυτό το ιστολόγιο μιλάει για ταξίδια. Ταξίδια πραγματικά αλλά και ταξίδια του νου. Ταξίδια στο παρελθόν μέσα από τις αναμνήσεις μας. Αλλά και για ιστορίες, πραγματικές ή όχι, διηγήσεις μυθοπλασίας, ποίηση, θέατρο και βιβλία.
Wednesday, 10 June 2020
Wednesday, 3 June 2020
Ο ναυαγός
Γράμμα της Ελένης Δημητριάδου από τη Θεσσαλονίκη
Ο “ναυαγός” (Φωτογραφία Α. Βογιατζή, Αρχείο Γ. Κανατά)
Καλοκαίρι
του 1962. Έχουμε αφήσει πίσω μας στη Βέροια
το μπαμπά να δουλεύει και να ζεσταίνεται,
κι εμείς οι τρεις - η μαμά, η αδελφή μου
η Φιφή κι εγώ - το σκάμε για τη Χαλκιδική.
Διακοπές και μπάνια στις Καλύβες, ίσα
κάτω από τον Πολύγυρο την πατρίδα της
μαμάς, παρέα με τη θεία Χρυσάνθη και το
γιό της το Γιαννάκη. Ο εξάδελφός μου ο
Γιαννάκης είναι το καμάρι της οικογένειας.
Φοιτητής Ιατρικής, πολύ έξυπνος, άριστος
στα γράμματα. Και πολύ καλός, και πολύ
τον αγαπώ.
Tuesday, 2 June 2020
Μέρες Πανδημίας. Μερικές συγκρίσεις ανάμεσα στην Ελλαδα και στην Ιρλανδία
Γράμμα του Παντελή Γουλάρα από το Δουβλίνο
Πρώτη εβδομάδα του lockdown. Δρόμοι έρημοι αν και μόλις έχει νυχτώσει
Είχα προγραμματίσει
να ταξιδέψω στην Ελλάδα στις 21 Μαρτίου
για καμιά δεκαριά μέρες. Δυστυχώς η
εξάπλωση της πανδημίας και στις δυο
χώρες με ανάγκασε να παραμείνω στην
Ιρλανδία, σε συνθήκες απομόνωσης κατ'
οίκον, όπως όλοι σχεδόν οι κάτοικοι της
χώρας. Έχοντας την άνεση χρόνου, άρχισα
να ενημερώνομαι πιο αναλυτικά για το
τι συμβαίνει στην κάθε μια απ' της χώρες.
Αυτήν της καταγωγής και αυτήν της
διαμονής στον οποίο βρίσκομαι τα πέντε
τελευταία χρόνια.
Wednesday, 27 May 2020
Το μάθημα της Φυσικής και η Άννα. Μια ιστορία από την Κίσσαμο
Γράμμα του Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα της Ημαθίας
Άννα
«Να το βάλετε
καλά στο μυαλό σας! Ό,τι δεν επιτρέπεται,
απαγορεύεται». Αυτή ήταν η συνηθισμένη
επωδός μετά από κάθε ομιλία γυμνασιάρχη
ή διευθυντή του σχολείου. Με αυτόν τον
τρόπο έβαζαν ένα αυστηρό πλαίσιο στο
τι θα μπορούσαμε να κάνουμε χωρίς να
τιμωρηθούμε και τι όχι. Όλες οι
απαγορεύσεις κρεμόταν πάνω μας όπως
η «Δαμόκλειος σπάθη». Για να είναι
σίγουροι οι διευθύνοντες, ότι δεν θα
αντιμετώπιζαν από μέρους μας δικαιολογίες
του τύπου «δεν το γνώριζα» ή «δεν το
κατάλαβα», μας ξεκαθάρισαν τι επιτρέπεται
και φρόντιζαν να μας το υπενθυμίζουν
τακτικά και να μας κρατάνε ήσυχους
με τον φόβο της τιμωρίας.
Wednesday, 20 May 2020
Κωστής. Μια ιστορία από την Κίσσαμο
Γράμμα του Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα της Ημαθίας
Κωστής
Ύψωσε το ποτήρι
του λίγο πάνω απ’ το μέτωπό του, κοίταξε
το περιεχόμενό του με ύφος ειδικού, αν
και εμένα μου φάνηκε κάποια λαγνεία στο
βλέμμα του. Κούνησε ελαφρά το ποτήρι
και το κοκκινωπό υγρό που ήταν μέσα,
ευκίνητο, άλλαζε θέση αναλόγως με την
ώθηση που έδινε στο ποτήρι. Ύστερα
αργά, σχεδόν τελετουργικά, έφερε με
προσοχή το ποτήρι στα χείλη του. Έβαλε
στο στόμα του μια γουλιά απ’ το ντόπιο
κρασί, πλατάγισε τη γλώσσα του με φανερή
ικανοποίηση και αργά άφησε το υγρό να
περάσει απ’ τον οισοφάγο του. Άφησε ένα
ελαφρύ αναστεναγμό να ξεφύγει απ’ τα
χείλη του και είπε με επισημότητα: «Ενός
χρόνου, με μπόλικο γύψο».
Wednesday, 13 May 2020
Χρυσάνθη
Γράμμα των Ελένης Δημητριάδου και Ανατολής Μελίδου από τη Θεσσαλονίκη
Φωτογραφία Ανατολής Μελίδου
Γιώργη,
Αυτό
είναι το τρίτο γράμμα που σου στέλνω.
Από
την ώρα που έφυγες, τίποτε άλλο δεν κάνω,
παρά μόνο να σε σκέπτομαι και να
ετοιμάζομαι για το φευγιό.
Γιατί
το ξέρεις, χωρίς εσένα, ζωή δεν έχει στον
τόπο αυτό. Ο Θύμιος της Χρήσταινας, στο
γράμμα που έστειλε στη μάνα του, γράφει
πως είστε μαζί, πως κοιμάστε στο ίδιο
δωμάτιο και πως πιάσατε δουλειά στη
φάμπρικα.
Γιώργη
μου, γιατί δεν απαντάς στα γράμματα που
σούστειλα;
Sunday, 10 May 2020
Κουβέντα με την πέτρα
Γράμμα του Γιώργου Παληγεώργου από το Αγρίνιο
Αφού
απομαζώναμε τα καπνά, ο πατέρας
καταπιάνονταν, εξόν απ’ τη λιάστρα [1],
με δουλειές που είχανε αμεληθεί τον
καιρό της μεγάλης φούριας του καπνού.
Τα ξύλα του χειμώνα, τα μερεμετίσματα
στις φράχτες και στις πεζούλες ήτανε
οι πρώτες του έγνοιες.
Το
σπίτι ήτανε σε μια κατηφοριά απότομη·
για να φκιάσει ισιάδες για την αυλή και
τον κήπο είχε σηκώσει πεζούλες και μια
μάντρα αψηλή, ξερολιθιά καμιά
τριανταπενταριά ωριές μάκρος και ψήλος
σε μεριές-μεριές απάνω από δυο ωριές.
Κάθε
χρόνο, η μάντρα, με τις ανοιξιάτικες
βροχές, όλο και σε κάποια μεριά της
σπόριζε[2], καμιά φορά και σε μεγάλο
κομμάτι της κι έμενε να χάσκει ίσαμε τα
τέλη Αυγούστου- αρχές Σεπτέμβρη.
Subscribe to:
Posts (Atom)






