Tuesday, 21 July 2020

Ο Αλωνάρης πάει να κρεμάσει το καπέλο του!


Γράμμα του Γιώργου Παληγεώργου από το Αγρίνιο





Στρίβει αγάλι ο Αλωνάρης...
(Φωτογραφία από το ktsardaklis.blogspot)

     Στρίβει αγάλι ο Αλωνάρης, να πάει να κρεμάσει το καπέλο του στο καρφί του χρόνου, κι αυτός κάθεται στο καραούλι να ιδεί τ’ αστέρια ν’ ασκώνονται απάνω απ’ το χωριό κι απάνω απ’ τον κάμπο και το λόγγο- το φεγγάρι στη χάση του- κι αγρικάει τους ασίγαστους τζίτζικες και τα τριζόνια, που χτυπάνε το χαβά τους, ‘πως άκοπα οι ψυχές των ανθρώπων.
     Φκιάνει φαντασίες ανάκατες με μνήμες κι αποθυμιές κι αγάπες χαμένες για τους παλιούς Αλωνάρηδες, μα πλιότερες φαντασίες για τους Αλωνάρηδες που θα κοπιάσουν σα μπροστά· θέλει να βγάλει την καρδιά του στο σιγαλό μαΐστρο, να ξεπικράνει απ’ τα πικρά συναπαντήματα που σύλλαχε στις στράτες του ίσαμε τώρα.

Thursday, 16 July 2020

Ιστορίες από την Κίσσαμο - Επίλογος


Γράμμα της Φρίντας Μαράκη από την Πραιτώρια Ηρακλείου Κρήτης




     Γνώρισα τον Αντρέα, τα παιδιά που περιγράφει στα διηγήματά του και τους άλλους μας συμμαθητές λίγο μετά την πρωτοχρονιά του 1971, όταν βρέθηκα με μεταγραφή στο εξατάξιο τότε γυμνάσιο Κισσάμου. Ξεχωριστός από τότε. Ζωηρός, έξυπνος, σκανταλιάρης, αυθεντικός,  δυνατό και θαρραλέο  παιδί, εξαίρετος αθλητής. Οι στενές παρέες μας ήταν διαφορετικές, όμως είχα την ευκαιρία ν’ αναγνωρίσω σε διάφορες περιστάσεις πολλά καλά στοιχεία του χαρακτήρα του. Μετά το σχολείο χαθήκαμε. Ώσπου πριν ένα χρόνο περίπου «έπεσα» σ’ ένα διήγημα, που είχε δημοσιεύσει στο διαδίκτυο. Ήταν ένα απ’ τα πρώτα του διηγήματα, που αφορούσαν την παλιά του γειτονιά και τα παιδικά του χρόνια. Χάρηκα τόσο πολύ που ξαναβρεθήκαμε και που εξακολουθούσε να είναι ξεχωριστός μ’ έναν άλλο τρόπο. Έκτοτε επικοινωνούμε συχνά και μαθαίνουμε ο ένας τη «διαδρομή» του άλλου.

Saturday, 11 July 2020

Ιστορίες από την Κίσσαμο - Πρόλογος


Γράμμα του Γιώργου Τσιμπογιάννη από την Αθήνα




     Εικόνες και μορφές του χθες από τον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα ξαναζωντάνεψαν, χάρη στην ικανότητα του φίλου και συμμαθητή Ανδρέα Μαρολαχάκη, να εξιστορεί και να περιγράφει γεγονότα με τόση γλαφυρότητα και παραστατικότητα, που εμένα προσωπικά δεν με εξέπληξε. ΄Ηδη είχα διαπιστώσει αυτό του το ταλέντο, από τη συγγραφή και παρουσίαση ενός θεατρικού έργου, στο Γυμνάσιο Καστελλίου που είχε εντυπωσιάσει και συγκινήσει, καθώς και από το πρώτο του βιβλίο «Ιστορίες από το Κακοσούλι».

Monday, 6 July 2020

Πρωινό αεράκι (Το ξύπνημα των αισθήσεων εναλλακτικά)


Γράμμα του Παντελή Γουλάρα από το Δουβλίνο




Χαζεύω το λιμάνι. Ούτε μπαίνει, ούτε βγαίνει πλεούμενο

     Είναι τυχερός πραγματικά κάποιος που ζει στο Dun Laoghaire (διαβάζεται Νταν Λίρι ή Ντον Λέρι ανάλογα με την προφορά αυτουνού που το λέει). Ένα μικρό γραφικό προάστειο του Δουβλίνου με περίπου εικοσιπέντε χιλιάδες κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων και των κοντινών μικρότερων προαστείων, πρώην χωριών της επαρχίας του Δουβλίνου. Παλιότερα γράφονταν ως Dun Laoire ή και Dunleary. Κάτι παραπάνω από 100 χρόνια πριν, ονομάζονταν Kingstown.

Wednesday, 1 July 2020

Με την κουβέντα μικραίνει η στράτα κι ο αποσταμός


Γράμμα του Γιώργου Παληγεώργου από το Αγρίνιο




...πρώτο το γαϊδούρι το λάιο και πίσω τα μουλάρια...

     Πάσα βράδυ, με που ξεκάμπαε τ’ άστρι το σημαδιακό, φορτώναμε τα μουλάρια με τσόλια γιομάτα καπνό και κινάγαμε για το χωριό, ότι με το σκοτάδι η βλεπή παραδίνονταν κι η δουλειά τέλευε. Βάναμε και στο γαϊδούρι κλαρί για τις γίδες και τα μανάρια και κάνα τσόλι γιομάτο αγριόβλητα και γλιστρίδα κι από κοντά εμείς· τα ποδάρια μας ήξεραν το δρόμο ακόμα και στα εφτά σκοτάδια, το ίδιο και τα ποδάρια των ζωντανών.

Wednesday, 24 June 2020

Η αύρα στο άβατο


Γράμμα του Γιώργου Παληγεώργου από το Αγρίνιο




Μονή Καρακάλου

     Καθισμένος, μ’ ένα βιβλίο στο χέρι, στο κιόσκι έξω απ’ το μοναστήρι, άφηνε το βλέμμα του πέρα ως την ανατολή, π’ αχνό κοντύλι ζωγράφιζε τη Θάσο πάνω στο γαλάζιο και γεύονταν την αύρα. Κι έπαιρνε τον αντικατοπτρισμό σαν απόκριση κι αντίδωρο της θαλάσσης κι ανάπλαθε εικόνες απ’ τον παρελθόν κι έφκιανε φαντασίες για το μέλλον και γύριζε στο τώρα, πούβλεπε το ποδάρι του Άθωνα να λούζεται στα νερά του πελάγου.

Wednesday, 17 June 2020

Αναμνήσεις μέσα από τα χαλάσματα


Γράμμα του Γιώργου Πριόβολου από τον Καταρράκτη της Άρτας




Το χάλασμα παλιό κατώι που πάνω του ήταν το σπιτάκι

     Στέκει εδώ και 43 χρόνια μισογκρεμισμένο, ερειπωμένο, πνιγμένο μέσα στα βάτα, και τις τσουκνίδες.

     Και όμως εδώ ήταν το πατρικό σπίτι, στο χωριό που γεννήθηκε ο πατέρας Βασίλης, τα άλλα δύο αδέλφια και οι τρεις αδελφές. Στον Καταρράκτη Άρτας, στα Τζουμέρκα. Η γιαγιά Ρίνα έμεινε χήρα από νωρίς. Ο παππούς Γιώργος, νέος συμμετείχε σε εκστρατευτικό σώμα της Ελλάδος στην Τουρκία. Αιχμαλωτίστηκε, και όταν γύρισε πάλι στην πατρίδα, ήταν ήδη πολύ ταλαιπωρημένος και ασθενής. Το 1943 ανεβαίνοντας από την Άρτα στο χωριό πέθανε από ημιπληγία*.