Monday, 9 November 2026

Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο XVII

 Γράφει η Άρτεμις Καλογήρου


ΚΕΦΑΛΑΙΟ XVII





    Η Φρόσω δεν μίλησε σε όλη τη διαδρομή της επιστροφής. Τα φώτα της πόλης άρχισαν να φαίνονται στο βάθος, όμως εκείνη δεν τα πρόσεχε. Είχε κολλήσει το βλέμμα της στο παρμπρίζ και ξανάφερνε στο μυαλό της τη σκηνή της αποθήκης, προσπαθώντας να βρει κάποια λογική εξήγηση. Μήπως το λιγοστό φως την είχε ξεγελάσει; Μήπως ο δεμένος άνδρας έμοιαζε απλώς πολύ στον Άλκη; Όσο όμως ξαναθυμόταν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, τόσο βεβαιωνόταν ότι δεν είχε κάνει λάθος. Η ομοιότητα δεν ήταν απλώς μεγάλη. Ήταν ανατριχιαστική.

Tuesday, 3 November 2026

Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο XVI

 

Εισαγωγή

Του Παντελή Γουλάρα

    Στις 25 Ιανουαρίου του 2022, πέντε συνεργάτες του “Στείλε μου Γράμμα...”, εγώ, η Λένα Δημητριάδου, η Άρτεμις Καλογήρου, ο Ανδρέας Μαρολαχάκης και η Ανατολή Μελίδου, ξεκινήσαμε να γράφουμε ένα συνεργατικό μυθιστόρημα. Ήταν ένα πείραμα. Έγραψε ο πρώτος και κανένας δεν ήξερε τι θα γράψει ο επόμενος παρά μόνο όταν το είχε τελειώσει. Είχαμε αποφασίσει να γράψουμε από 5 κεφάλαια ο καθένας και να ολοκληρωθεί στα 25 κεφάλαια. Αυτός ο συνδυασμός του 5 (5 συγγραφείς, 5Χ5 κεφάλαια) μας οδήγησε να δώσουμε στο μυθιστόρημα τον τίτλο “Χορογραφία... για πέντε”.

    Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2024, άλλοτε με καθυστερήσεις και άλλοτε πιο σύντομα και μέσα από την προσωπική του πορεία ο καθένας μας, με τα εμπόδιά μας, με τα ψυχολογικά μας, καταφέραμε να ολοκληρώσουμε τα 15 πρώτα κεφάλαια. Λίγους μήνες μετά και αφού είχε παραδώσει το 15ο κεφάλαιο, η αγαπημένη μας φίλη και συνεργάτις Ανατολή Μελίδου, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Η Ανατολή μας, ένας άνθρωπος υπέροχος, Πάντα χαμογελαστή, πάντα πρόθυμη, πάντα δοτική. Νιώσαμε όλοι συγκλονισμένοι. Μας φαίνονταν απίστευτο, τόσο που όλοι αναρρωτηθήκαμε αν άξιζε τον κόπο να συνεχίσουμε, αυτή μας την προσπάθεια.

Monday, 16 December 2024

Χορογραφία... για πέντε. Ενότητα 3η (Κεφάλαια XI έως XV)


Γράμμα των Παντελή Γουλάρα από τη Βέροια, Λένας Δημητριάδου από τη Θεσσαλονίκη, Άρτεμης Καλογήρου από το Λιτόχωρο Πιερίας, Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας και Ανατολής Μελίδου από τη Θεσσαλονίκη



Ήταν την νύχτα που έπεσε το τείχος


Κεφάλαιο ΧΙ

Η πρόσκληση που ήρθε με το email ήταν ξερή, στεγνή, απρόσωπη. Δυο γραμμούλες όλες κι όλες. “Καλείται ο Διοικητής...” Ο Διοικητής; Ούτε καν με το όνομα;

    Συνέχισε το διάβασμα “όπως προσέλθει στο Γραφείου του Υπουργού την Παρασκευή...” Άντε πάλι. Παρασκευή είναι αύριο. Πότε να ετοιμαστεί, πότε να ταξιδέψει; Αύριο λοιπόν έπρεπε βρίσκεται στο Υπουργείο. Τι ώρα γράφει; Στη 1.30μμ. “Εντάξει, νομίζω ότι προλαβαίνω” σκέφτηκε.

    Ξανακοίταξε την πρόσκληση. Επάνω-επάνω με κεφαλαία γράμματα: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΥΠΟΥΡΓΟΥ. Μετά η διεύθυνση, Λεωφόρος Κατεχάκη. Στη συνέχεια η ημερομηνία. Στο κάτω μέρος δεξιά σφραγίδα και υπογραφή. Γαβριήλ Ασημακόπουλος, Υπουργός.

Wednesday, 6 September 2023

Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο XV

 Γράμμα της Ανατολής Μελίδου από τη Θεσσαλονίκη




Κρατούσαν από μια φέτα καρπούζι στο χέρι

    Συνεχίζουμε σήμερα με το 15ο Κεφάλαιο του συλλογικού μας μυθιστορήματος "Χορογραφία... για πέντε".

    Ο αστυνόμος νόμιζε πως βρισκόταν ακόμη υπό την επήρεια των φαρμάκων. Την είχε τόσο ονειρευτεί αυτήν την στιγμή, την είχε τόσο φαντασιωθεί, που δεν μπορούσε να καταλάβει αν αυτό που ζούσε ήταν αλήθεια ή ψέμα. Έκλεισε τα μάτια, συγκεντρώσου Γιώργο, είπε στον εαυτό του, συγκεντρώσου, μήπως άρχισες να τρελαίνεσαι; Πήρε βαθιές ανάσες. Έκλεισε τα μάτια ακόμη πιο σφιχτά. Το χάδι όμως στο μάγουλο ήταν αληθινό, η μυρωδιά των τριαντάφυλλων, το ξεχασμένο άρωμα.

Monday, 10 July 2023

Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο XIV

 Γράμμα του Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας




Άρχισε να χάνει σημαντικά ποσά


    Συνεχίζουμε σήμερα με το 14ο Κεφάλαιο του συλλογικού μας μυθιστορήματος "Χορογραφία... για πέντε".

    Η Φρόσω ένιωθε προβληματισμένη από τη συμπεριφορά του Άλκη. Ένιωθε, πως πολλές ενέργειές του, ξέφευγαν κατά πολύ από το πρωτόκολλο που επέβαλλε η υπηρεσία σε παρόμοιες περιπτώσεις. Είχε αντιληφθεί κάποια περίεργα βλέμματα ανάμεσα στον συνάδελφό της και την Ανδρονίκη. Ήξερε πολύ καλά πως δεν είχε δει ούτε είχε αντιληφθεί κάτι χειροπιαστό, απλά ήταν όλα αποτέλεσμα ενός γυναικείου ενστίκτου, που πάντα του έδινε σημασία και το αξιολογούσε αναλόγως των περιστάσεων. Αποφάσισε να κρατήσει τις επιφυλάξεις και τους προβληματισμούς της για τον εαυτό της, προς το παρόν, και να τους αξιολογήσει αναλόγως των εξελίξεων. Αισθανόταν πολύ άσχημα με τις υποψίες που είχε για έναν συνάδελφό της, χωρίς να έχει στην ουσία τίποτα χειροπιαστό. Θυμήθηκε τα μαθήματα στη σχολή της αστυνομίας και τον καθηγητή της εγκληματολογίας που επανειλημμένως τους τόνιζε πως δεν υπάρχει κανείς που θα μπορούσε να είναι υπεράνω υποψίας.

Thursday, 6 July 2023

Δουβλινέζοι του 21ου αιώνα: Ένας γέρος 90 χρονών

 Γράμμα του Παντελή Γουλάρα από το Δουβλίνο





    Δεν είχε πάει ακόμα εφτά το πρωί, όταν εμφανίστηκε στην είσοδο του εστιατορίου, γνωστού κεντρικού ξενοδοχείου για να πάρει το πρωινό του όπως και κάποιοι άλλοι πελάτες. Ευθυτενής παρά τα 90 του χρόνια, στο ύψος μέτριος προς ψηλός. Μάλλον περίμενα να είναι ψηλότερος αλλά ως γνωστόν η ηλικία έχει επιπτώσεις και στο ύψος. Ντυμένος άψογα, όπως πάντα στις ταινίες του, ανοιχτό γκρι προς γαλάζιο κουστούμι, ελάχιστα θυμίζοντας κάτι από τον αψεγάδιαστο Άλφρεντ Πένιγουορθ του “Σκοτεινού Ιππότη”. Σήμα κατατεθέν τα γυαλιά με τον ασημένιο σκελετό, παρ' όλ' αυτά εντελώς διακριτικά.

Monday, 19 June 2023

Δουβλινέζοι του 21ου αιώνα: Η συνέντευξη

 Γράμμα του Παντελή Γουλάρα από το Δουβλίνο




Πέρασε στη βόρεια όχθη από τη γέφυρα Ο'Κόνελ


    Οι πρώτες ακτίνες του ζεστού Σεπτεμβριάτικου ήλιου κατευθύνθηκαν στο πρόσωπό της και το φώτισαν. Άνοιξε τα μάτια της και γύρισε αλλού το βλέμμα της για να αποφύγει το δυνατό φως. Ανακάθισε στο στρώμα της. Έπρεπε να βιαστεί. Να ετοιμαστεί στα γρήγορα. Η συνέντευξη είναι για σήμερα. Δεν θα πρέπει να αργήσει. Πήρε το καθρεφτάκι της και κοίταξε το πρόσωπό της. Παρά της αρκετές ώρες ύπνου, φαινόταν κουρασμένο. Φορτωμένο από τις ταλαιπωρίες των τελευταίων ημερών.

Monday, 24 April 2023

Ένα κλαδί σίκαλης

 Γράμμα της Λένας Χ. Δημητριάδου από τη Θεσσαλονίκη





    Φύσαγε τ' αγέρι ίσα για να λικνίζονται τα κλαδιά της σίκαλης που έλαμπαν κάτω από το λιοπύρι εκείνο το καλοκαίρι. Πήρε ένα κλαδάκι, το έβαλε στο στόμα του και της χαμογέλασε.

    Ύστερα με ύφος μεγάλου γαιοκτήμονα τη ρώτησε: “Αγαπημένη μου Δεσποσύνη θέλεις να γίνεις γυναίκα μου; Σου προσφέρω όλη τη φετινή σοδειά και την επόμενη και όλες από δω και πέρα”.

    Τον κοίταξε η λιόφωτη Φωτεινή και κόμποι μελένιοι άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια της. Ύστερα ξέσπασε σε ένα γέλιο σαν γάργαρο νερό, που τάραξε την ησυχία του λόγγου. Αντήχησε πέρα μακριά, μέχρι το μεγάλο αρχοντικό.

Monday, 17 April 2023

Συγχώρεση

 Γράμμα της Ανατολής Μελίδου από τη Θεσσαλονίκη





    Ήμουν στο καφενείο κι έπαιζα πρέφα. Δυο χρόνια πριν είχα έρθει από την Γερμανία κι έφερα μαζί μου μια Κράισλερ. Μεταχειρισμένη αλλά γερό σκαρί. Ο μόνος στην περιοχή με αυτοκίνητο.

    Ήρθε ο ενωμοτάρχης. Έλα μου λέει, σε ψάχνουν στο τηλέφωνο. Εκείνη την εποχή, τηλέφωνα μόνο στην Αστυνομία και στην Κοινότητα υπήρχαν. Ανησύχησα.

    Ήταν από τον Πειραιά. Σφάξαν την κόρη σου, μου λένε. Τρελάθηκα. Η Θεοδοσία σπούδαζε τότε στο Πάντειο. Καλή μαθήτρια, και ήθελε να προχωρήσει στα γράμματα. «Αμαρτία να την απαγορέψεις». Πέσαν πάνω μου οι καθηγητές και η μάνα της. Την άφησα.

Monday, 10 April 2023

Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο ΧΙΙΙ

 Γράμμα της Άρτεμης Καλογήρου από την Αθήνα




Πιο δίπλα βρίσκεται το όπλο του


Συνεχίζουμε σήμερα με το 13ο Κεφάλαιο του συλλογικού μας μυθιστορήματος "Χορογραφία... για πέντε".

Η Ανδρονίκη κοντεύει να τρελαθεί. Περιμένει εδώ και ώρες να της τηλεφωνήσει ο Καρατζόγλου. Η αγωνία της είναι αβάσταχτη. Τι μπορεί να έχει συμβεί αναρωτιέται; Όχι μόνο δεν της τηλεφώνησε, αλλά δεν απαντάει και στις επίμονες τηλεφωνικές κλίσεις της.

    Της είναι αδύνατο να κάθεται με τα χέρια σταυρωμένα. Αποφασίζει να τον αναζητήσει στην «Έπαυλη», ίσως έχει επιστρέψει, σκέφτεται, σε μία περίπου ώρα ξημερώνει.

Tuesday, 28 March 2023

Άνοιας μνήμη

 Γράμμα της Φυλίτσας Σοφιανού από τη Θεσσαλονίκη





    Εις μνήμην…

    Ήταν ψηλός, με τεράστια γυμνασμένη πλάτη, καθώς όπως μάθαμε ήταν κωπηλάτης. Είχε ένα γάργαρο γέλιο, σαν ποταμάκι πάνω σε λευκές πέτρες. Ολόλευκα ήταν και τα δόντια του. Καθάριο βλέμμα, χονδρά χαρακτηριστικά και μας έκανε μαθηματικά, που πολλοί ακόμα θυμούνται, σχεδόν μισό αιώνα μετά.

Tuesday, 7 March 2023

Χρογραφία για... πέντε. Κεφάλαιο XII

 Γράμμα της Λένας Χ. Δημητριάδου από τη Θεσσαλονίκη



Σπίτια διώροφα με τις αυλές τους


    Συνεχίζουμε σήμερα με το 12ο Κεφάλαιο του συλλογικού μας μυθιστορήματος "Χορογραφία... για πέντε".


    Όταν έφτασε η πληροφορία για τον τραυματισμό του Αστυνόμου, το Τμήμα της πόλης αναστατώθηκε. Μια δεύτερη πληροφορία, αυτή τη φορά εμπιστευτική, έφτασε απ’ ευθείας στον βοηθό του. Ο Αστυνόμος είχε ταξιδέψει μαζί με την κύρια ύποπτη για την δολοφονία του μπασκετμπολίστα. Ο Άλκης ένιωσε να τον τρυπάει ηλεκτρικό ρεύμα. Φώναξε τη Φρόσω στο γραφείο του, έκλεισε στην πόρτα και της εμπιστεύτηκε όσα είχε μάθει. Κοιτάχτηκαν για λίγο σιωπηλοί.

Friday, 17 February 2023

Το ραδιόφωνο

 Γράμμα της Λένας Χ. Δημητριάδου από τη Θεσσαλονίκη




Το πικάπ


    Το θυμάμαι να στέκεται μεγαλοπρεπές πάνω στο ράφι του στην κουζίνα. Με καμπύλες επιφάνειες από μαύρη λάκα, κίτρινα στρογγυλά κουμπιά που γύριζαν και οδηγούσαν τη βελόνα, στολισμένο μ’ ένα δικτυωτό πλέγμα στο κέντρο που από μέσα του έβγαινε ο ήχος. Η μαμά του είχε ράψει ένα άσπρο κάλυμμα και του κέντησε μια γαλάζια μπορντούρα με γεωμετρικά σχέδια.

Sunday, 29 January 2023

Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο XI

 Γράμμα του Παντελή Γουλάρα από το Δουβλίνο




Μια κάρτα που έγραφε επάνω "West Berlin - Δυτικό Βερολίνο"

    

    Συνεχίζουμε σήμερα με το 11ο Κεφάλαιο του συλλογικού μας μυθιστορήματος "Χορογραφία... για πέντε".

    Η πρόσκληση που ήρθε με το email ήταν ξερή, στεγνή, απρόσωπη. Δυο γραμμούλες όλες κι όλες. “Καλείται ο Διοικητής...” Ο Διοικητής; Ούτε καν με το όνομα;

    Συνέχισε το διάβασμα “όπως προσέλθει στο Γραφείου του Υπουργού την Παρασκευή...” Άντε πάλι. Παρασκευή είναι αύριο. Πότε να ετοιμαστεί, πότε να ταξιδέψει; Αύριο λοιπόν έπρεπε βρίσκεται στο Υπουργείο. Τι ώρα γράφει; Στη 1.30μμ. “Εντάξει, νομίζω ότι προλαβαίνω” σκέφτηκε.

Tuesday, 24 January 2023

Σκληρές αλήθειες

 Γράμμα του Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας





Η φυλακή που έκτισες γύρω απ' τη ζωή σου

Σε γέλασε και σ' έκανε να χάσεις τη φωνή σου

Και ευκαιρίες να ζητάς πολλούς να φυλακίσεις

Σαν δικαστής αδέκαστος εσύ ν' αποφασίσεις

Ποτέ σου δεν το σκέφτηκες μια μέρα ν' αποδράσεις

Thursday, 19 January 2023

Παράλογα

 Γράμμα του Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας




Να βλέπεις την πανσέληνο αργά να γονατίζει στο πέλαγος


Να πλέεις είναι δύσκολο στη θάλασσα των πόθων

Άδικα να 'σαι αιχμάλωτος συναισθημάτων νόθων

Να βλέπεις την πανσέληνο αργά να γονατίζει

Και μ' έρωτα το πέλαγος αχνά ν' ακροαγγίζει

Στην αμμουδιά ν' αναζητάς τα άσπρα της τα κρίνα

Κι απ' τη ματιά σου μακριά να βρίσκονται εκείνα

Saturday, 31 December 2022

Χορογραφία... για πέντε. Ενότητα 2η (Κεφάλαια VI έως X)

 Γράμμα των: Παντελή Γουλάρα από το Δουβλίνο, Λένας Χ. Δημητριάδου από τη Θεσσαλονίκη, Άρτεμης Καλογήρου από το Λιτόχωρο Πιερίας, Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας και Ανατολής Μελίδου από τη Θεσσαλονίκη




Νέος υπηρέτησα στο Προξενείο της Κωνσταντινούπολης


Κεφάλαιο VI

    Έκπληκτος τον κοίταξε ο Διευθυντής.

    “Ώστε μας έλεγε ψέματα η κυρία; Νομίζω ότι πρέπει να την καλέσουμε πάλι εδώ. Τι γίνεται με την τσάντα της;”

    “Δεν έχει και πολλά πράγματα. Καλλυντικά, ταυτότητα, κινητό, τσιγάρα, αναπτήρα. Τα έχουμε φωτογραφίσει όλα. Πήραμε αποτυπώματα από όλα. Πήραμε αποτυπώματα και από την τσάντα, μέσα έξω. Δεν υπάρχουν άλλα εκτός από τα δικά της”.

    “Το κινητό το ελέγξαμε”.

Sunday, 18 December 2022

Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο X

 Γράμμα της Ανατολής Μελίδου από τη Θεσσαλονίκη





Όταν βρέθηκε στην Πόλη τα ξέχασε όλα

    Δημοσιεύουμε σήμερα το 10ο κεφάλαιο του συλλογικού μας μυθιστορήματος "Χορογραφία... για πέντε"


    Γιαγιά μου, μουρμούρισε, γιαγιά μου... τι θα έκανα αν δεν είχα και σένα. Και την έσφιξε στην αγκαλιά της. Τα δάκρυα της μούσκεψαν τα μάγουλα της ηλικιωμένης και έμειναν για λίγο έτσι, σφιχταγκαλιασμένες. “Έλα σήκω”, την μάλωσε τρυφερά η γιαγιά Στεργιάνα, “πρέπει να αφήσουμε τους μελοδραματισμούς για την ώρα. Έχουμε τόσα γεγονότα, πρέπει να τα βάλουμε σε μια σειρά”. Ή να προσπαθήσουμε, σκέφτηκε.

    Όσο και να αγαπούσε την Ευδοκία, άλλες ήταν τώρα οι προτεραιότητες της. Ένοιωθε πως όσο ο χρόνος, της το επέτρεπε, έπρεπε να ξεδιαλύνει η υπόθεση, όσο πιο γρήγορα γίνονταν. Τουλάχιστον όσο της επέτρεπαν τα πόδια και το μυαλό της. Είχε συναίσθηση της ηλικίας της, ήξερε ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να έφευγε από τον μάταιο τούτο κόσμο και δεν ήθελε να αφήσει την εγγονή της, όπως την αποκαλούσε, βορά στις ορέξεις των κάθε λογής θηρίων που είχαν αρχίσει να την περικυκλώνουν.

Tuesday, 22 November 2022

Χορογραφία... για πέντε. Κεφάλαιο IX

 Γράμμα του Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας




Εκείνο που τον σημάδεψε ήταν η επίσκεψη στη Βασιλική Κιστέρνα


    Δημοσιεύουμε σήμερα το 9ο κεφάλαιο του συλλογικού μας μυθιστορήματος "Χορογραφία... για πέντε"


    Ο Άλκης με τον Ίκαρο αμέσως μετά τη σύσκεψη πήγαν στο «αρχείο» μη γνωρίζοντας στην ουσία τι ακριβώς θα έπρεπε να ψάξουν. Η μυρωδιά της «κλεισούρας» από την κακή εξαέρωση της αίθουσας καθώς και η χαρακτηριστική μυρωδιά παλιού χαρτιού κυριαρχούσε παντού. Ο Άλκης βλαστήμησε μέσα απ' τα δόντια του την τύχη του. Πάντα είχε την εντύπωση πως η δουλειά του στην αστυνομία θα ήταν μια δουλειά που τη χαρακτήριζε η δράση. Σιχαινόταν όλες τις δουλειές γραφείου και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να τις αποφεύγει. Εκείνο όμως που κυριολεκτικά τον βασάνιζε ήταν όταν θα έπρεπε να ψάχνει παλιές υποθέσεις στο αρχείο.

Wednesday, 16 November 2022

Σενάριο σε τρίτο πρόσωπο

 Γράμμα του Νίκου Κύρκου από τη Θεσσαλονίκη





    Περπατάει στους άδειους δρόμους, μισοζαλισμένος από το κρασί, καμπουριαστός - σχεδόν εβδομηντάρης - ανατριχιάζοντας από την ψύχρα της νοεμβριάτικης νύχτας. Σαν την ανατριχίλα πού 'νοιωσε εκείνο το πρωινό, βγαίνοντας από το Πολυτεχνείο μαζί με ένα τσούρμο αμήχανων και φοβισμένων παιδιών, αντικρίζοντας την κάνη ενός τανκ σχεδόν πάνω στη μούρη του, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο θορύβων. Αγουροξυπνημένος, ακόμα δεν καταλάβαινε τί ακριβώς γινόταν.

    "Ξύπνα σύντροφε. Βγαίνουμε".