Tuesday, 25 August 2020

Φλεγομένη βάτος

 Γράμμα της Ανατολής Μελίδου από τη Θεσσαλονίκη




    Καλοκαίρι πριν πολλά χρόνια.

    Mέναμε σ' ένα ξενοδοχείο, ακριβώς κάτω από το Κάστρο του Πλαταμώνα. Tο ξενοδοχείο, πάνω στην ακτή. Aπό τα τεράστια παράθυρά έβλεπες μόνο την θάλασσα, κι ήταν σαν να ταξίδευες με καράβι.

    Κατεβαίναμε για πρωινό κάτω στην ειδική αίθουσα, εκεί τρώγαμε και το μεσημέρι. Mπάνιο μπροστά στην παραλία.

    Η θάλασσα ήταν απότομα βαθειά, αλλά αυτό δεν μας πείραζε. Ίσα ίσα... το μεγάλο βάθος έδινε στην θάλασσα, ένα βαθύ γαλάζιο χρώμα. Βουτούσαμε στο γαλάζιο και ήμασταν ευτυχισμένοι... ή είχαμε αυτήν την ψευδαίσθηση. Όταν είσαι νέος αλλιώτικα τα βλέπεις όλα. Ωστόσο ήμασταν πολύ χαρούμενοι.

Thursday, 20 August 2020

Η των Κυπρίων Σαλαμίς

Γράμμα του Βασίλη Χαραλάμπους από τη Λευκωσία




Terra incognita

γη άγνωστος

η των Κυπρίων Σαλαμίς

για τούτο τον αλλοφερμένο

που κάθεται

κοιτώντας αδιάφορα

το βαθυκύανο ξάγναντο.

Saturday, 15 August 2020

Θέλουν δεν θέλουν

 Γράμμα του Βασίλη Χαραλάμπους από τη Λευκωσία




Σιγοβρέχει
στου Πρωτόκλητου το Μοναστήρι
κι η στρόφιγγα στον αυλόγυρο
δεν στέρεψε ακόμα.
Το μελανούρι
κοιτάει τη σύρτη
λίγα βέρτσια πιο κάτω
και στροβιλίζετα πλάϊ στα βράχια.

Monday, 10 August 2020

Μπάνικη και με καλή φωνή...

 Γράμμα του Γιώργου Παληγεώργου από το Αγρίνιο




Μουφλουζέλης

    Μου φαίνεται ήταν Ιούνιος του 1983, μια γλυκιά βραδιά στη Θεσσαλονίκη, όταν στο "Θέατρο Κήπου" έκαναν την εμφάνισή τους ο Κώστας Ρούκουνας κι ο Γιώργος Μουφλουζέλης - εποχή που το ρεμπέτικο αναβίωνε τη νιότη του. Ο πρώτος ντυμένος άψογα-κυριλέ, με ύφος ευγενικό και μετρημένος, ο δεύτερος ντυμένος πρόχειρα, αλέγρος, απλός και καλαμπουριτζής.

    Ο Ρούκουνας μας καλησπέρισε, μας ζήτησε συγγνώμη γιατί είχε ένα μικρό βράχνιασμα στη φωνή, εξ αιτίας ενός κρυώματος, όπως είπε - μετά από κάποιους μήνες πέθανε - και μας έλεγε δυο λόγια για το κάθε τραγούδι που θα ακολουθούσε, π.χ. θα σας πω στη συνέχεια ένα τραγούδι δικό μου ή του Κώστα Σκαρβέλη ή του Σπύρου Περιστέρη κ.ο.κ.

Wednesday, 5 August 2020

Παρελθόν

Γράμμα του Ανδρέα Μαρολαχάκη από τη Χαράδρα Ημαθίας



    Το νεκροταφείο ήταν γεμάτο, όλοι σχεδόν οι κάτοικοι της πόλης ήταν παρόντες. Όλοι τους ήρθαν ν’ αποχαιρετήσουν το άτυχο κορίτσι.  Οι περισσότεροι  ήταν δακρυσμένοι, αλλά και οι υπόλοιποι, παρ' όλο που δεν είχαν δακρύσει, με κόπο έκρυβαν τη συγκίνησή τους. Αμίλητοι είχαν παρακολουθήσει την εξόδιο ακολουθία μέσα στα κλάματα των συμμαθητριών του κοριτσιού και στους σπαραχτικούς λυγμούς της κυρίας Ελευθερίας. Δίπλα στο φέρετρο στεκόταν ο πατέρας της, ο καπετάν Μάρκος, αμίλητος, αγέρωχος, σαν όλα αυτά που συνέβησαν να μην τον αφορούσαν, σαν να ήταν όλα ξένα γι αυτόν.

Friday, 31 July 2020

Donde Estas Yolanda

Γράμμα του Δημήτρη Κουκούδη από τη Βέροια



Η περσινή καντινούλα ...ήρθε πάλι απόψε

      Η περσινή καντινούλα που εμφανίστηκε πέρσι τέτοια μέρα κι έφυγε με τις πρώτες βροχές και τα κρύα του φθινοπώρου, ήρθε πάλι απόψε.


     Ήρθε αργά το βράδυ παίζοντας την Γιολάντα  στα μεγάφωνα και μου χτυπούσε ο καντινιέρης τα κουδούνια να κατέβω.


      - Άντε παππού Δημήτρη κατέβα αργήσαμε.


        Πέντε-πέντε, τα κατέβηκα τα σκαλιά.

Sunday, 26 July 2020

Οχτώ μέρες πίσω απ' τον ορό, με φόντο τον Αράκυνθο


Γράμμα του Γιώργου Παληγεώργου από το Αγρίνιο




Το Νοσοκομείο Αγρινίου. Στο βάθος φαίνεται ο Αράκυνθος

     Ο Αράκυνθος κρέμονταν έξω απ’ το παραθύρι του θάλαμου 215 της παθολογικής. Στιγμές νόμιζες πως είχε μαζευτεί το βουνό να βλέπουμε λίγο ουρανό εμείς που νοσηλευόμασταν στο θάλαμο κι άλλες φορές νόμιζες πως ο ουρανός λιγοστεύει, καθώς έχανες τον κόσμο, κι έπαιρνες το μήνυμα ότι η φθορά έρχεται από παντού. Νοσηλευόμουνα, με πόνους ανυπόφερτους στην κοιλιά- διακόσια μαχαίρια έστριβαν μέσα μου-, στο Νοσοκομείο Αγρινίου.