Γράμμα από τη Θεσσαλονίκη. Η πρώτη χρονιά στις γειτονιές της Βέροιας. «Ελενίιιιτσα δε σου μιλάαααω!»

Της Ελένης Δημητριάδου

   Η πιο παλιά μου θύμηση από τη Βέροια είναι μια γειτονιά πίσω από τη λεωφόρο Ανοίξεως. Λίγο πριν το ιδιωτικό σχολείο του Τσαλέρα, ένα μεγαλοπρεπές κτίριο, σωστός πύργος. Αντίθετα η γειτονιά μας έχει σπίτια χαμηλά, με εξαιρετική ωστόσο ρυμοτομία, με χαλίκι και χώμα αντί για άσφαλτο. Και οι δρόμοι παιδότοποι για κυνηγητό και κρυφτό. Ο παππάς που πλησιάζει κι εμείς τρέχουμε να ασπαστούμε το χέρι του. O παγωτατζής με το άσπρο καροτσάκι του να διαλαλεί το λαχταριστό του εμπόρευμα, κι εμείς να κοροϊδεύουμε τη γειτονοπούλα για τον ιδιαίτερο τρόπο που μιλούσε και κουνούσε τα χέρια της λέγοντας: «Έλα παγωτατζή! Έλα!».

Το σπίτι της κυρίας Ευανθίας

   Στη Βέροια ήρθα με την οικογένεια μου από τη Θεσσαλονίκη το 1959, σε ηλικία 4 ετών, όταν ο πατέρας μου πήρε μετάθεση στη Διεύθυνση Γεωργίας. Νοικιάσαμε ένα σπίτι διώροφο, δηλαδή σχεδόν διώροφο, αφού ο κάτω όροφος ήταν ημιυπόγειο, όπου έμενε η νοικοκυρά μας η κυρία Ευανθία. Λίγα σκαλοπάτια οδηγούσαν από το δρόμο στην κεντρική είσοδο του σπιτιού μας.

Γράμμα από τη Θεσσαλονίκη. Ταξίδι στα φοιτητικά χρόνια.

Της Μαρίας Κορτέση

   Ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη είναι πάντα για μένα ένα ταξίδι στο όνειρο, ένα όνειρο όμως γεμάτο από αναμνήσεις, συναισθήματα και εικόνες. Ήταν Μάρτης του ΄75 όταν αντίκρισα για πρώτη φορά την συμπρωτεύουσα. Έλαμπα από ευτυχία. Είχα πετύχει το μεγαλύτερο κατόρθωμα ως τότε στη ζωή μου. Είχα μπει στο Πανεπιστήμιο. Και δεν με γοήτευε μόνο η επιτυχία αυτή, αλλά και το ότι θα μπορούσα πλέον να ζήσω κι εγώ τη φοιτητική ζωή, που ήταν συνδεδεμένη με σπάσιμο δεσμών και στενών συντηρητικών αντιλήψεων, με παρέες, ατέλειωτες συζητήσεις ταβερνάκια με τραγούδι και κρασί, καθώς και ζευγάρια που μπορούσαν να ζουν ελεύθερα τον έρωτά τους, που μέχρι τότε γνώριζα μόνο μέσω φίλων, αλλά και να ενταχτώ στο φοιτητικό κίνημα.

(Γράφουν Ιστορία οι παρέες)

Γράμμα από τη Βέροια. Ο παππούς μου (μέρος 2ο)

Της Ανατολής Μελίδου

   Κάπως έτσι περνούσαν οι μέρες τα ζεστά εκείνα καλοκαίρια της Βέροιας... και συνεχίσαμε βέβαια την αγαπημένη μας συνήθεια και όταν πια μεγάλωσα... και μέχρι και το τέλος...

   Βέβαια δεν πήγαινα πια για τόσο μεγάλα διαστήματα... Μεγάλωσα... Είχα άλλες ασχολίες, πιο πολλές έννοιες... μετακόμισα πια στην Θεσσαλονίκη...

   Πανεπιστήμιο, φιλίες, έρωτες, καλοκαίρια στο Αιγαίο...

   Η πρώτη δουλειά... το πρώτο αυτοκίνητο, ένα μικρό κόκκινο αυτοκινητάκι...

   Πρώτο ταξίδι φυσικά στην Βέροια...

   Ο παππούς είχε μεγαλώσει κι αυτός, όμως ήταν ακόμη ακμαίος... αγαπούσα την στιγμή που απροειδοποίητα με έβλεπε μπροστά του... εκείνη την λάμψη στα μάτια του, γεμάτη αγάπη...
      - Παππού ήρθα... φώναζα... 

   - Άντε ετοιμάσου... πάμε στην πλατεία να πιεις τον καφέ σου...

   Καθόταν δίπλα μου, ήταν και ψηλός ίσα που χωρούσαν τα πόδια του στο μικρό αυτοκίνητο...

Γράμμα της … «σειράς», απ’ τη μυροβόλο Χίο…

Του Γιώργου Παληγεώργου

    Αντροπαρέα, κουβεντολόι με θέμα συνηθισμένο, η θητεία, μετά από αρκετά χρόνια. Όλοι συμπτωματικά είχαν υπηρετήσει στη μυροβόλο Χίο, με τα περβόλια και τα σχίνα με το μαστίχι, τις πολλές ελιές και τ’ αμπέλια, του Κάμπου τ’ αρχοντικά τα έμμορφα και τ’ ακρογιάλια. 1985-1986, Πόλη (Χώρα), Βροντάδος, Χαλκειός, Αρμόλια, Βολισσός, Κώμη, Καλαμωτή, Ψαρά κι αλλού. Απέναντι στη Μικρασία, μια ανάσα μακριά ο Τσεσμές και πίσω του στη μέσα μεριά του κόλπου η Σμύρνη…

   Πνεύμα εκδημοκρατισμού, τότε, στις ένοπλες δυνάμεις, 2^η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και η δεξιά στη γωνία, τάχα, οι ΠΑΣΠίτες, κάποιοι στα χάϊ τους κι άλλοι απλοί, το κίνημα των φαντάρων ακόμα φρέσκο, με σύνθημα, «Οι φαντάροι είναι πολίτες με στολή» κι ακόμα «Επιτροπή Ειρήνης», «Αδέσμευτη Κίνηση Ειρήνης», Κνίτες, Ρηγάδες, Αριστεριστές, πρώην φρικιά και κάθε καρυδιάς καρύδι.

   Στα μαγνητόφωνα των φαντάρων, η Πρωτοψάλτη να λέει, το «μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές» του Κραουνάκη και της Παπαγιαννοπούλου, αλλά κυρίως το «σ’ αγαπάω μ’ ακούς» ο Σαλαμπάσης.

Letter from Veria. Farewell to the city (Childhood part 3).

By Pantelis Goularas

Finishing the stories about the childhood today, I'm editing a few pictures of my neighborhood, the way it was in the beginning of the 70s. I've got them from my good friend Christos Tsopelas. It was first published, on a Facebook open group “Palies fotograflies tis Verias (Old pictures of Veria)”.

The street in front of our house. It has the name Patriarhou Ioakim street. Until the 60s it was a cobblestone road. Later, at the end of the 60s, it was covered with cement, as it shows in the picture. Today it is paved with stone tablets.

Γράμμα απο την Βέροια... Ο παππούς μου.

Της Ανατολής Μελίδου

Από πολλή μικρή, και μέχρι τουλάχιστον τα 18 μου χρόνια, όλα τα καλοκαίρια μου τα περνούσα στην Βέροια... Σε αντίθεση με τους περισσότερους που είχαν παππούδες στο χωριό, εγώ είχα παππούδες στην πόλη... Η ανάμνηση της Βέροιας για μένα είναι μυρωδιά... και γεύσεις... και ήχοι... και εικόνες φυσικά... Οι παππούδες μέναν σε μία πανέμορφη μονοκατοικία με τεράστιο κήπο μπροστά και μπαχτσέ στο πίσω μέρος... Ο κήπος είχε μέσα όλα τα λουλούδια που υπήρχαν στον κόσμο... έτσι νόμιζα τότε... Τα περιποιόταν ο παππούς... κάθε πρωί, τα κάναμε επιθεώρηση ένα, ένα... μου εξηγούσε για το καθένα, πότε το φύτεψε, από ποιον το πήρε, αν πιάνει με ρίζα ή με σπόρους... αν χρειάζεται κάθε μέρα νερό, αν θέλει να είναι μόνο του ή με παρέα... πετούσαμε τα φυλλαράκια (ελάχιστα) που τυχόν είχαν ξεραθεί.., κοιτούσαμε τα μπουμπούκια... ελέγχαμε τα φύλλα από κάτω, αν κρυβόταν κανένα μικρό σκουληκάκι, για να το καθαρίσουμε... Σαν μικρός παράδεισος μου φαινόταν... ένοιωθα ότι αυτή ήταν η πιο σπουδαία δουλειά που μπορούσε να κάνει κάποιος... και την έκανε μόνο ο παππούς μου... ο παππούς που μιλούσε με τα λουλούδια του...

Η δικιά μου ευτυχία όμως ήταν τα τρία τεράστια δένδρα που υπήρχαν στο πίσω μέρος του σπιτιού... τρεις συκιές... Τι συκιές όμως ήταν εκείνες... Πανέμορφες... ή τουλάχιστον εγώ έτσι τις έβλεπα... Περίμενα πώς και πώς να μεγαλώσουν οι καρποί τους... μεγάλα άσπρα σύκα, ελαφρώς μελωμένα...

Γράμμα από τη Θεσσαλονίκη Αναμνήσεις από τα σχολικά χρόνια στη Βέροια (Η κυρία Γιόλα).

Της Ελένης Δημητριάδου

  Η κυρία Γιόλα μας ανέλαβε στην Γ΄ τάξη του 1^ου Δημοτικού Σχολείου της Βέροιας, κατά τη σχολική χρονιά 1963-64. Ανύπαντρη - «Δεσποινίς ετών 39» σύμφωνα με τον τίτλο ταινίας της εποχής, μετρίου αναστήματος, με ένα αέρα αρχοντιάς, χτενισμένη άψογα και ντυμένη πάντα κομψά.

  Η τάξη μας ήταν η μόνη που στεγαζόταν σε ένα παράπηγμα - αποθήκη στην άκρη της αυλής, απομονωμένη από το θεόρατο και επιβλητικό υπόλοιπο κτίριο, που σήμερα στεγάζει το Δημαρχείο της πόλης. Θυμάμαι τη σκεπή να στάζει νερό όταν έβρεχε, ενώ εμείς είχαμε το καθήκον να το μαζεύουμε σε λεκάνες. Η ειρωνεία είναι ότι αυτό το παράπηγμα, η δασκάλα μας – τουλάχιστον έτσι φαινόταν στα παιδικά μου μάτια - το είχε μετατρέψει σε παράρτημα του πολιτικού γραφείου του αδελφού της, βουλευτού τότε του νομού Ημαθίας. Γυναίκες απλές, με τα δικά τους προβλήματα την επισκέπτονταν, κι εκείνη τις κάθιζε δίπλα στην έδρα της, τις άκουγε με προσοχή και έλεγε, έλεγε - δασκάλα και στο πολιτικό marketing. Κι έφευγαν εκείνες ανακουφισμένες με την ελπίδα να πεταρίζει στο βλέμμα τους. 

(Αναμνηστική φωτογραφία την ημέρα της αποφοίτησης (1967). Μπροστά ο δάσκαλός μας και διευθυντής του σχολείου Σπύρος Πανδρεμένος. Μεταξύ των διδασκαλισσών και η κυρία Γιόλα).