Γράμμα από την Κύπρο. Ιστορίες της νιότης ...από τη Βέροια. Η εξερεύνηση.

Του Αναστάσιου Μπαλτζίδη

(Φωτογραφία sendmealetter007.blogspot.com)

     Κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής περιόδου, ο ποταμός αποτελούσε ένα παιδικό παράδεισο. Τα γάργαρα νερά του κυλούσαν, άλλοτε ορμητικά και σκοτεινά, άλλοτε πάλι απλώνονταν στην κοίτη και σε άφηναν να κοιτάξεις την ψυχή του. Ο παιδικός ίσκιος διαγραφόταν στην επιφάνεια του ήρεμου νερού και καθώς αυτή αντανακλούσε τις ηλιαχτίδες, η παιδική φαντασία σε ταξίδευε σε μυστικά μονοπάτια.

Γράμμα από τη Βέροια. Ιστορίες από την Κίσσαμο. Όταν έφαγαν γάιδαρο στην Κίσσαμο.

Του Ανδρέα Μαρολαχάκη

     

     Ζούσαμε σε μια εποχή, που κύριο χαρακτηριστικό της ήταν, η έλλειψη δημοκρατίας. Ήμασταν η άτυχη γενιά, που σε όλη τη διάρκεια της σχολικής μας εκπαίδευσης, δεν γνωρίσαμε στην πράξη, τι ακριβώς ήταν οι εκλογές. Ακούγαμε σποραδικά, από χαμηλόφωνες συζητήσεις των μεγαλυτέρων, για τα πολιτικά κόμματα, που υπήρχαν πριν από το τρέχον καθεστώς και είχαμε μια ομιχλώδη άποψη (και μόνο θεωρητική) για τη δημοκρατία και τη λειτουργία της. Γενικά, είχαμε «μεσάνυχτα» από πολιτική κι ελάχιστα γνωρίζαμε, για τα κέντρα των αποφάσεων κι ακόμη λιγότερα, για το τι συνέβαινε έξω από τη χώρα μας.

Γράμμα από την Κύπρο. Ιστορίες της νιότης ...από τη Βέροια. Οδός ονείρων!

Του Αναστάσιου Μπαλτζίδη

(Η οδός ονείρων - Μαυρομιχάλη - τότε. Φωτογραφία Παναγιώτη Ζέρβα)

     Οι φωνές και τα γέλια των παιδιών, ξεσήκωναν τον κόσμο, από τα διαμερίσματα της διπλανής πολυκατοικίας, απέναντι από το Βήμα του Αποστόλου Παύλου. Κάποιοι βγαίνανε στα μπαλκόνια, για κάνουν την παρατήρηση τους: «Σωπάστε λίγο καλέ! Ησυχάστε! Τι φασαρία είναι αυτή;». Μα τα παιδιά συνέχισαν απτόητα το παιχνίδι τους.

Γράμμα από την Κύπρο. Ιστορίες της νιότης ...από τη Βέροια. Οδός Μαυρομιχάλη, ο δρόμος της τρυφερής νιότης

Του Αναστάσιου Μπαλτζίδη

(Στις όχθες του “ποταμού”)

     Ρεμβάζοντας, από το παράθυρο της τουρκοκατοικίας, στο μέσο της οδού, απέναντι από το τμήμα του Τριπόταμου που την διασχίζει, το όνειρο της παιδικής Αμαζονίας, έπαιρνε σάρκα και οστά. Το νερό του ποταμού, άλλοτε κυλούσε ήσυχο, στην υπερυψωμένη κοίτη του και άλλοτε ορμητικό, κατέκλυζε τις οχθες και ξεχύνονταν σαν χείμαρρος, στην οδό Μαυρομιχάλη, μετατρέποντας την σε κανάλι.

Γράμμα από την Κύπρο. Ιστορίες της νιότης ...από τη Βέροια. Απογευματινός περίπατος στον Αλιάκμονα

Του Αναστάσιου Μπαλτζίδη

(Το φράγμα και η γέφυρα του Αλιάκμονα όπως ήταν την εποχή της ιστορίας μας. Φωτογραφία από τη wikimapia.org)

     Ήταν ένα απόγευμα του Ιουλίου, γύρω στις πέντε, όταν πάρθηκε η απόφαση, να πάμε περίπατο στον Αλιάκμονα, με το ποδήλατο. Το καινούργιο μου ποδήλατο και ο φίλος μου ο Αντωνάκης, ένα χρόνο μικρότερος, είχαν στο αίμα τους την περιπέτεια. Το ποδήλατο γυάλιζε, κάτω από τις απογευματινές ακτίνες, με τα καθρεφτάκια του, το κουδουνάκι του και την σχάρα στο πίσω μέρος.

Γράμμα από την Κύπρο. Ιστορίες της νιότης ...από τη Βέροια. Η πρώτη επίσκεψη στο πεδίο βολής του Προφήτη Ηλία

Του Αναστάσιου Μπαλτζίδη

(Προφήτης Ηλίας - φωτογραφία από το Βεροιώτη)

Ο Τριπόταμος

     Εκείνο το πρωινό, έμεινα χωρίς επιτήρηση στο σπίτι... ελεύθερος από κάθε μορφή γονικής καθοδήγησης. Ο διάβολος το κατάλαβε και άρχισε τις προκλήσεις του...

Γράμμα από το Αγρίνιο. Ο Καράς και τα πράματα (το δάκρυ τ’ αλόγου)

Του Γιώργου Παληγεώργου

(Φωτογραφία από το ιστολόγιο "Χρονολόγιο FB" τροποποιημένη)

     Ήτανε τ’ αψηλότερο απ’ τα πράματα κι όλοι το θάμαζαν κι οι δικοί και το συγγενολόϊ κι οι γειτόνοι κι ο πάσα ένας που τ’ απάνταε στη στράτα, στο καματίκι του χωραφιού, στη βοσκή, στα κορίτια του πηγαδιού ή στη λούτσα άμα ποτίζονταν. Πράματα τότες στο χωριό έλεγαν πάσα ζωντανό, εξόν απ’ τις κότες, τα γατιά και τα σκυλιά. Πράματα έλεγαν τα γιδοπρόβατα και τα γουρούνια, πράματα έλεγαν και τα γομάρια (γαϊδούρια) και τ’ αλογομούλαρα και τα γελάδια. Τα γιδοπρόβατα και τα γουρούνια τα ξεχώριζαν και τ’ ονομάτιζαν λιανά πράματα και τα επίλοιπα χοντρά πράματα… Κι άμα ρώταγαν, “πώς πάν’ τα πράματα;” για το πώς είναι τα ζωντανά ήταν η γνοιάση τους.